'Het systeem faalt, niet ik': Esther en haar zoontje konden maar geen eigen woning vinden
In dit artikel:
Een alleenstaande moeder vertelt hoe zij na jarenlang zoeken en hard werken tussen wal en schip belandde op de Nederlandse woningmarkt. Ondanks spaargeld, een goede omzet met haar eigen bedrijf en ruim tien jaar inschrijving voor een huurwoning, kwam ze nergens in aanmerking: te veel inkomen voor sociale huur, te weinig voor de duurdere particuliere huur en als zzp’er werd ze door banken als risicovol gezien. Ze kreeg een maximale hypotheekindicatie van ongeveer drie ton, te weinig om in een overspannen koopmarkt iets te bemachtigen.
In 2018 nam ze een baan in Griekenland aan; het mediterrane klimaat deed goed voor haar reuma, ze volgde een koksopleiding, vond een sociale kring en kreeg een nieuwe relatie waaruit later een zoon werd geboren. De coronapandemie in 2020 maakte een einde aan dat stabiele beeld: studie en huurcontract vielen weg en ze keerde terug naar Nederland om een thuis te vinden voor haar kind. Het bleek onmogelijk: na periodes bij haar vader woonde ze maanden in een chalet op een vakantiepark dat negen maanden per jaar bewoond mocht worden. Op het park werden bewoners soms gecontroleerd door politie en gemeente; mensen voelden zich vernederd en steeds moest de hele huishouding weer verhuizen.
Na zo’n tweeëneenhalf jaar vergeefs zoeken verliet ze Nederland opnieuw. Een verblijf in Griekenland was niet duurzaam door taalproblemen en beperkte schoolmogelijkheden voor haar zoon, waarna het gezin vier maanden door Europa reisde in een auto met daktent. Sinds juli vorig jaar wonen ze op het Spaanse platteland: ze helpt tegen kost en inwoning bij de zorg voor een oudere man en bouwt tegelijk een cateringbedrijf op. Haar zoon, inmiddels vijf, draait goed op school en ze heeft er snel een sociaal netwerk gevonden. De rust, ruimte en minder gejaagde levensstijl dragen bij aan hun herstel; voorlopig ziet ze het gezin in Spanje blijven totdat ze financieel stabiel genoeg is om een vaste eigen plek te kopen of huren.
Haar ervaring illustreert een bredere knelpunt: mensen met een middeninkomen en onregelmatige inkomsten kunnen door strikte inkomensgrenzen voor sociale huur, hoge particuliere huren, strenge hypotheekvoorwaarden voor zelfstandigen en concurrerende koopprijzen ‘tussen wal en schip’ vallen. Ze zegt dat de periode haar veerkracht gaf en benadrukt: “het systeem faalt, niet ik.” Ze wil nooit meer de onzekerheid van geen vaste woonplek meemaken en richt zich nu op financiële stabiliteit en een veilig thuis voor haar zoon.