Het succes van kooivechten in Brussel: "MMA wordt populairder dan voetbal"
In dit artikel:
Op zaterdag 23 mei strijkt de Amerikaanse Professional Fighters League (PFL) voor de tweede keer neer in de ING Arena aan de Heizel in Brussel voor een groot MMA‑evenement. In de bijna uitverkochte zaal krijgt de Brusselse favoriet Boris “Modern Gladiator” Atangana opnieuw een kans zich te tonen: de 26‑jarige Kameroener, woonachtig in Aalst en verbonden aan Team Sendo, staat met een ongeslagen palmares van 8-0 tegenover de Amerikaanse ex‑UFC'er Jared Gooden. Atangana haalde recent nationaal en online bekendheid na een snelle zege vorig jaar en combineert zijn sportcarrière met verleden als buitenwipper en chef‑kok; hij treedt later dit jaar ook op in het tweede seizoen van Netflix‑reeks La Cage.
BRUZZ portretteert Atangana terwijl hij in Brussel traint: een krachtige vechter met opvallende souplesse die vooral zijn grondspel en 'ground‑and‑pound' inzet. Zijn zelfvertrouwen is groot — hij voelt weinig stress voor het gevecht en benadrukt dat MMA niet alleen fysieke, maar ook psychologische tactiek vereist. Zijn populariteit op sociale media toont hoe snel lokale helden in België aan volgers winnen.
De reportage plaatst het Brusselse evenement in een bredere evolutie van MMA: van de ruwe, chaotische beginjaren van de UFC in de jaren 90 — met beruchte incidents zoals het verlies van tanden tijdens vroegere gevechten — naar een professioneel gereguleerde wereldsport. De aankoop door de Fertitta‑broers en de komst van Dana White veranderden MMA in de jaren 2000: strikte regels, medische begeleiding, gewichtsklassen en marketing maakten van de UFC een commercieel succes. Conor McGregor wordt aangehaald als het gezicht dat de sport wereldwijd deed exploderen, onder meer door zijn mediagenieke bravoure en lucratieve cross‑sportpartij tegen Floyd Mayweather.
In Brussel en België zelf groeit MMA duidelijk: er zijn een tiental clubs in de hoofdstad, sommige sterk uitbreidend. Voorbeelden uit de tekst: Bruut Team in Elsene zag ledental stijgen, en de Molenbeekse zaal Shocx groeide in drie jaar van enkele honderden naar ongeveer duizend leden in een pand van 4.000 m². Clubs bieden veelal een doorstroom aan: judo al vanaf 3 jaar, thaiboksen en jiujitsu vanaf 6, en MMA vanaf ongeveer 15 jaar. De sport trekt jong publiek en wordt breed beoefend tijdens volle trainingsavonden — maar de samenstelling blijft duidelijk mannelijk gedomineerd: sommige clubs melden amper een paar procent vrouwelijke leden, en coaches noemen sparringpartners en het fysieke aspect als drempels voor meer vrouwelijke deelname.
Trainers en organisatoren in België benadrukken dat MMA meer is dan bruut spektakel. Tarek Bensaidane, coach bij Team Sendo en trainer van meerdere topstrijders, ziet MMA als een universeel en intuïtief te volgen competitie die makkelijk de menselijke fascinatie voor confrontatie aanspreekt. Hij investeert persoonlijk in verplaatsingen en ontwikkeling van atleten en wil de sport ook sociaal inzetten. Ook Tommy Depret van de Belgische federatie BMMAF noemt het imago veranderd: waar vroeger “zottekes in een kooi” werd gedacht, is MMA nu een streng gereglementeerde sport met maatschappelijke troeven, waarbij verschillende nationaliteiten en geloofsgroepen samen trainen.
Toch botsen Belgische beoefenaars op obstakels: MMA is in België nog niet officieel erkend als sport, wat volgens VUB‑professor Marc Theeboom (specialist in sociale effecten van vechtsporten) de ontwikkeling vertraagt. Erkenning zou leiden tot meer ondersteuning, subsidies en toegang tot overheidsinfrastructuur en kwaliteitsgaranties; nu bestaat er vooral een gedoogbeleid en onduidelijkheid rond regelgeving. Daarnaast blijft de uitdaging om meer vrouwelijke deelnemers te bereiken en sommige vooroordelen over brutaliteit te ontkrachten.
Samengevat: de PFL‑show in Brussel symboliseert hoe MMA in België van margehobby naar breed publiekstrekker groeit, gedragen door lokale sterren als Boris Atangana, gedreven trainers en snel uitbreidende clubs. Tegelijk liggen er politieke en sociale uitdagingen — formalisering van de sport en grotere inclusiviteit — die moeten worden aangepakt om de verdere professionalisering en maatschappelijke integratie van MMA in België mogelijk te maken.