Het sfeervolle coming-of-ageverhaal 'Un anno di scuola' werkt gemoedelijk toe naar een bitterzoet einde

In dit artikel:

In Laura Samani’s tweede speelfilm verhuist de Zweedse Fredrika, kortweg Fred, met haar vader naar Triëst. Daar komt ze in een Italiaanse eindexamenklas terecht waar ze het enige meisje is. Omdat ze de taal niet spreekt en haar zelfverzekerde uitstraling deels een masker blijkt, heeft ze tijd nodig om haar plaats te vinden. Die vindt ze bij Mitis, Antero en Pasini, drie jeugdvrienden met wie ze een hechte band opbouwt. Hoewel ze hebben afgesproken geen relatie met haar te beginnen, wordt Fred verliefd op een van hen.

Un anno di scuola is gebaseerd op een roman uit 1929, maar speelt zich af in 2007, het jaar waarin Samani zelf eindexamen deed in Triëst. Daarmee is de film niet alleen een verhaal over vriendschap, eerste liefde en volwassen worden, maar ook een terugblik op een tienerwereld zonder smartphones en sociale media. De jongeren krijgen veel vrijheid, terwijl hun omgeving weinig ruimte biedt voor grote ambities.

Camerawerk van Inès Tabarin geeft de film een sterke visuele kwaliteit, al is de stijl losser dan in Samani’s bekroonde debuut Piccolo corpo. Het verhaal ontwikkelt zich rustig naar een bitterzoet slot. De onervaren acteurs overtuigen vooral door hun natuurlijke spel en dragen bij aan de warme, geloofwaardige sfeer.