Het progressivisme plantte zaden van gif in Iran

In dit artikel:

Zaterdagochtend meldt president Trump in een acht minuten durende toespraak dat de Verenigde Staten samen met Israël zijn begonnen doelwitten van het Iraanse regime te bombarderen. Kort daarna, bij het binnenlopen van een D66-congres, zegt premier Jetten: “Nederland volgt de situatie op de voet en roept alle partijen op tot terughoudendheid om verdere escalatie te voorkomen.” De auteur schetst dat Jetten, nog geen week in functie, daarmee al aan de verkeerde kant van de geschiedenis staat en noemt dat zowel een symptoom van het verleden als een zorgelijke blik op de toekomst.

In het radioprogramma Radio Blauwe Hap besprak men de ontwikkelingen met Keyvan Shahbazi; in het artikel wordt bovendien opgemerkt dat Khamenei nu gedood blijkt te zijn en dat zijn erfenis mogelijk ook ons eigen lot kan bepalen. De columnist bekritiseert de reflex van Europese politici om met standaardformules als “terughoudendheid” en oproepen tot diplomatie te reageren: die zijn volgens hem vaak leeg en ineffectief. Europa, zo wordt genoemd, heeft te weinig invloed — de EU zit bijvoorbeeld niet eens aan tafel bij onderhandelingen over Oekraïne — en zulke diplomatieke goedbedoelde kreten hebben weinig gewicht tegenover grootmachten.

Met een vergelijking naar hondenopvoeding wordt uitgelegd dat herhaalde, onvervuld geblaf je gezag ondermijnt; in de internationale politiek werken lege oproepen net zo weinig als betekenisloze “thoughts and prayers” na rampen. De waarschuwing is duidelijk: retorische terughoudendheid volstaat niet om escalatie te voorkomen en kan de positie van Europese landen juist verzwakken.