Het Palestijnse dorp Umm al-Kheir is nu zo ingebouwd dat ook de weg naar school vol prikkeldraad ligt
In dit artikel:
In het bedoeïenendorp Umm al-Kheir op de bezette Westelijke Jordaanoever worden kinderen al bijna twee weken systematisch verhinderd om naar school te gaan. Een traditionele voetroute die generaties lang is gebruikt eindigt abrupt bij prikkeldraad dat door kolonisten uit de nabijgelegen nederzetting Carmel is gespannen; toen leerlingen probeerden door te lopen, grepen Israëlische soldaten in met traangasgranaten. De barricade staat volgens dorpsbewoners en de lokale leiding op kaarten als officiële schoolroute en wordt ook gebruikt door vrouwen die naar een kliniek lopen en gelovigen die de moskee bezoeken.
De blokkade volgt op een periode van ruim veertig dagen dat scholen in de regio dichtbleven vanwege de Amerikaans-Israëlische oorlog met Iran; na het staakt-het-vuren wilden kinderen weer naar de les, maar werden tegengehouden. Sinds het incident verzamelen tientallen leerlingen elke ochtend bij het hek onder de noemer “Freedom School Umm al-Kheir”, ze houden borden omhoog, zingen en roepen om toegang. De 13-jarige Sarah vertelt dat de groep bij een brug werd aangevallen en sindsdien niet meer naar school kan; de 17-jarige Ahmad zegt dat hij zich onveilig voelt en zijn toekomst — hij wil arts worden — bedreigd ziet doordat normale doorgangen worden afgesloten.
Onderwijs was al voor de recente afsluiting beperkt: lessen vonden vaak maar drie dagen per week plaats en lieten minder uren toe, mede omdat Israël belastinginkomsten van de Palestijnse Autoriteit inhoudt, waardoor leraren niet of te laat betaald worden. Dorpshoofd Khalil Hathaleen benadrukt dat 55 kinderen nu feitelijk uitgesloten zijn van onderwijs; twee van zijn eigen kinderen kunnen niet meer naar school. Hij wijst erop dat het pad sinds 1980 op zowel Israëlische als Palestijnse kaarten staat en dat er geen vergunning is voor de prikkeldraadbarrière, maar dat het leger weigert die te verwijderen. Een door het leger voorgestelde alternatieve route is voor de bewoners onaanvaardbaar: veel langer (bijna drie kilometer) en lopend langs recent opgerichte buitenposten en caravans van kolonisten, die volgens dorpelingen gevaarlijk zijn.
De blokkade van Umm al-Kheir past in een bredere trend van toenemende geweldsincidenten en verdrijvingen op de Westelijke Jordaanoever. VN-OCHA registreerde alleen al dit jaar meer dan 580 aanvallen door kolonisten en Israëlische militairen in ruim 190 Palestijnse gemeenschappen, en tegen begin april waren meer dan 1.800 Palestijnen ontheemd — meer dan in heel 2025. Het geweld kent ook dodelijke gevolgen; in al-Mughayyir werd deze week een 14-jarige jongen bij zijn school doodgeschoten. Hathaleen verwijt de Israëlische staat straffeloosheid: zijn broer Awda werd afgelopen zomer door een kolonist gedood, de dader is volgens hem ondanks Amerikaanse sancties nog vrij, en de politie grijpt zelden adequaat in en arresteert soms juist Palestijnen.
De gemeenschap verkeert bovendien onder de dreiging van sloopbevelen: later deze maand staan veertien huizen op de nominatie om te worden afgebroken, wat meer dan honderd mensen dakloos zou maken — bijna de helft van het dorp. Dat sluit aan bij het structurele probleem dat bouwvergunningen voor Palestijnen in Area C vrijwel niet worden verleend, terwijl Israëlische nederzettingen verder uitbreiden. Bewoners zien langs het voetbalveld recent geplaatste caravans, omringd door prikkeldraad en een metalen chanoekia, terwijl Palestijnse huizen bestaan uit eenvoudig golfplaat en geïmproviseerde herstelwerkzaamheden.
Juridische stappen door bewoners hadden tot nu weinig effect: een rechtbank oordeelde dat bepaalde caravans illegaal zijn, maar uitvoering van maatregelen bleef uit en er volgden sloopaanzeggingen. Voor veel inwoners blijft de toekomst ongewis. Zoals een vader in het dorp zegt: er zijn geen garanties — zijn prioriteit is simpel: een veilige manier vinden om zijn kinderen toch naar school te krijgen.