Het limonadestalletje: de kiem van een gezonde all-American handelsgeest, kapitalisme met een rietje

In dit artikel:

Tijdens de lange zomervakantie wil de tienjarige zoon van culinair journalist Hiske Versprille iets voor zichzelf beginnen. Zijn moeder stelt een limonadekraam voor, als eenvoudige eerste kennismaking met ondernemen. Ze verwijst naar het Amerikaanse beeld van het stalletje als de kiem van een gezonde handelsgeest en denkt terug aan het computerspel Lemonade Stand, waarin spelers op basis van het weer ingrediënten, bekers en prijzen moesten bepalen.

Wanneer Versprille voorstelt limonade van echte citroenen te maken, ontstaat een gesprek over de vrucht en haar geschiedenis. Uit het kookboek Two Kitchens haalt ze aan dat er in Italië al in de zeventiende eeuw limonadeverkopers waren en dat Parijs in de achttiende eeuw zelfs een gilde van verkopers kende. Een anekdote verbindt de populariteit van limonade daar aan het voorkomen van de pest, doordat ratten citroenschillen zouden hebben gegeten en daardoor minder aantrekkelijk waren voor pestvlooien. Haar zoon heeft weinig belangstelling voor die achtergrond en wil vooral een bruikbaar recept.

De citroen brengt Versprille ook terug bij een college over de Californische dichter Jack Spicer. Spicer wilde gedichten maken van echte objecten: een citroen in een gedicht moest niet alleen het beeld van een citroen oproepen, maar ook diens geur, smaak, schil, sap en alle lichamelijke en persoonlijke associaties. Volgens Versprille is de vrucht daarvoor bijzonder geschikt door haar uitgesproken zure sap, bittere wit, geurige schil, kleur, vorm en uiteenlopende toepassingen. Ze denkt daarbij ook aan dichter Robert Kroetsch, die de vorm van een citroen met een uur vergeleek.

De herinnering aan het college roept bij haar gemengde gevoelens op. Ze voelde zich betrapt als dichter die vooral als voedselexpert werd gezien, maar besefte tegelijk dat die expertise waardevol is. Uiteindelijk maakt haar zoon limonade door citroenschil met suiker te laten trekken en die siroop met citroensap te mengen. Versprille beschrijft daarnaast haar favoriete Tunesische variant, waarbij een hele citroen met suiker en ijswater wordt gepureerd en gezeefd. Als haar zoon de limonade lekker vindt en bekertjes gaat kopen, vraagt hij wat hij ervoor kan vragen. De prijs van een citroen mag hij zelf uitzoeken.