Het kopen van een boom ging exact zoals vorig jaar, inclusief wat verkoper en vrouw zeiden. Nou ja, bijna exact | column Herman Sandman

In dit artikel:

Mijn vrouw wilde eigenlijk geen grote boom — klein mocht, omdat een fors exemplaar bij de terrasdeur vorig jaar onhandig bleek. Op zaterdag reed ik weer naar dezelfde plek: zelfde parkeerplaats, dezelfde verkoper en tent met vuur, twee mannen in werkkleding. De verkoopprocedure herhaalde zich: contant niet mogelijk, pinnen niet, overmaken wel; bij het controleren van de betaling antwoordde de verkoper kortaf dat hij me wel hoorde en merkte schamper op dat hij zo zijn geld verdiende — een klein verschil met vorig jaar.

Het ophalen verliep net iets anders: twee mannen kregen de boom met moeite door de inpaktrechter, ik moest erop staan om hem op z’n plek te houden. Thuis hielp de man hem in de auto, we vonden de standaard in de volle garage en zetten de boom weer naast de terrasdeur. Eerst vond mijn vrouw hem perfect van formaat, maar een uur later constateerde ze dat hij toch wel erg groot was — hetzelfde ritueel, met kleine, herkenbare variaties.