Het jaar van Renée Slegers, de vrouw die Arsenal de Champions League liet winnen
In dit artikel:
Renée Slegers (36) stond aanvankelijk niet te springen om hoofdtrainer te worden: kleine kinderen, een recent verhuizing en de rust van een ondergeschikte rol pasten haar beter. Toch nam haar loopbaan een onverwachte wending: nadat Arsenal-trainer Jonas Eidevall in oktober 2024 opstapte, nam Slegers als interim over, leidde de club naar tien zeges in elf duels en werd in januari 2025 permanent aangesteld. Die periode mondde uit in het grootste succes van haar nog prille hoofdtrainerscarrière: op 24 mei 2025 won Arsenal verrassend de Champions League, met een 1-0 zege op favoriet FC Barcelona.
Een bezoek aan het trainingscomplex van Arsenal net buiten Londen in december schetst hoe Slegers omgaat met haar nieuwe status. Ondanks dat het seizoen daarna lastiger verliep — enkele nederlagen in de Champions League en een achterstand van acht punten op koploper Manchester City in de Women's Super League — straalt ze rust uit en voelt ze zich beter in balans dan tijdens eerdere zware periodes als coach van Rosengård. Waar ze vroeger sterker twijfelde en emotioneel werd, zegt ze nu sneller afstand te kunnen nemen en situaties te hanteren; slapeloze nachten komen nog voor, maar duren korter.
Het kampioensjaar kwam er niet uit het niets: Arsenal begon het Europese toernooi vanaf de eerste voorrondes en het succes werd ook zichtbaar in het stadionbezoek, met gemiddeld bijna 30.000 toeschouwers — een uniek aantal in het vrouwenvoetbal. De overwinning in de finale en de daaropvolgende vieringen in en rond het Emirates Stadium lieten volgens Slegers zien hoeveel de club voor supporters betekent. Toch realistisch: spelers hadden ook rust nodig en er stond een EK op het programma, waardoor het seizoen moest afronden.
Slegers, die zelf 55 interlands voor Nederland speelde maar vroegtijdig stopte door blessures, wordt geregeld genoemd in discussies rond het bondscoachschap van Oranje. Ze woont al vijftien jaar buiten Nederland en gebruikt de taal weinig, maar blijft trots op haar Nederlandse achtergrond. Over haar toekomst is ze terughoudend: clubvoetbal bevalt haar, bondscoachschap is een ander type baan en ze sluit niet uit dat ze over een paar jaar iets compleet anders doet — zelfs een leven buiten de voetballerij.