Het is nooit te laat om een ster te worden

In dit artikel:

In een luchtige televisie-uitzending van Nieuws van de dag (SBS6) werd voormalig minister Halbe Zijlstra met gejuich aan de talkshowtafel uitgenodigd, vooral om een oude misstap ironisch te belichten. De presentatie bouwde een grap op rond Zijlstra terwijl men sprak over beoogd staatssecretaris Nathalie van Berkel (D66), die onder vuur lag wegens onjuiste informatie op haar cv. Zijlstra, die in het verleden publiekelijk toegaf te hebben gelogen over een bezoek aan Poetin’s datsja – een leugen die zijn carrière als minister vroegtijdig deed ontsporen – nam de teasing behendig op. Hij erkende dat politici soms verhalen anders vertellen dan het was en gaf zichzelf als voorbeeld, met de aantekening dat geloofwaardigheid voor politici cruciaal blijft. De scène toonde hoe Zijlstra, ondanks zijn politieke val, inmiddels een vaste verschijning in het medialandschap is: hij schuift regelmatig aan bij programma’s van WNL, SBS6 en BNNVARA als ervaringsdeskundige of opiniemaker. Het verhaal illustreert dat politieke terugslag niet per se het einde hoeft te betekenen van iemands zichtbaarheid of invloed; voormalige bewindslieden kunnen ook later een nieuwe, glansrijke rol als mediapersoonlijkheid vinden.

Het tweede deel van het artikel belicht de Italiaanse kunstenaar Isabella Ducrot, die pas op latere leeftijd haar roeping vond en nu nog in haar tachtigste levensjaar succes heeft. In de documentaire Zet ‘m op, Isabella! (AvroTros) vertelt Ducrot hoe ze lange tijd worstelde met een gebrek aan eigenheid en niet de moeder kon zijn die ze wenste, totdat schilderen haar leven veranderde. Ze maakt grote, vaak provocerende doeken — soms erotisch, soms gewelddadig, vaak met uitbundige bloemen — en haar werk hangt inmiddels in galeries door heel Europa. Ducrot zegt openlijk dat haar ouderdom haar het meest geluk heeft gebracht: “nu ben ik oud, en dicht bij het einde. En het is de interessantste en gelukkigste periode van mijn hele leven.” Haar verhaal benadrukt dat creatieve doorbraken ook op latere leeftijd mogelijk zijn en dat persoonlijke vervulling soms pas laat in het leven arriveert.

Beide portretten verbinden thema’s van tweede kansen en publieke transformatie: de ene vanuit politieke reputatie en mediacarrière, de andere vanuit artistieke zelfvervulling op gevorderde leeftijd.