Het grootste probleem in de jeugdzorg? Volgens voormalig gezinsvoogd Marloes Alferink is dat de focus op geld, regels en protocollen

In dit artikel:

Marloes Alferink werkte achttien jaar als gezinsvoogd in Rotterdam, waar zij toezicht hield op kinderen in gezinnen met ernstige en soms onveilige problemen. Vier jaar geleden stopte ze met het werk. In haar boek *Als het thuis niet veilig is* beschrijft ze de moeilijke beslissingen, tijdsdruk, weerstand en bedreigingen waarmee gezinsvoogden te maken kunnen krijgen. Ook uit ze stevige kritiek op de jeugdzorg.

Een gezinsvoogd ziet erop toe dat een kind veilig is en zich goed kan ontwikkelen binnen een juridisch opgelegd hulpverleningstraject. Daarbij werkt de voogd samen met ouders, scholen, artsen en andere hulpverleners. Alferink herinnert zich onder meer een baby van wie de moeder bij een gewelddadige partner bleef. Nadat opvang bij de grootouders door dreiging vanuit de familie onmogelijk bleek, werd het kind in een pleeggezin geplaatst.

Volgens Alferink is de jeugdzorg in de achttien jaar dat zij er werkte steeds verder verschraald. Er kwam minder tijd en geld voor persoonlijk contact, terwijl juist een vertrouwensband met het kind volgens haar essentieel is. Tegelijkertijd zag zij de problematiek zwaarder worden, met meer complexe vechtscheidingen, femicide en ernstig geweld door steeds jongere jongeren.

Het grootste probleem is volgens haar dat geld, regels en protocollen leidend zijn geworden in plaats van het belang van het kind. Gezinnen die langdurig ondersteuning nodig hebben, krijgen vaak slechts hulptrajecten van één of anderhalf jaar. Daarna wordt de zorg beëindigd, ook als de problemen nog niet zijn opgelost. Wanneer het opnieuw misgaat, volgt een nieuwe hulpverlener. Zo kunnen kinderen en ouders in de loop der jaren met tientallen hulpverleners te maken krijgen.

Alferink pleit voor langdurige, flexibele ondersteuning door hulpverleners met wie gezinnen een goede band hebben. Regels kunnen volgens haar nodig zijn, maar mogen niet verhinderen dat professionals doen wat in een specifieke situatie werkelijk nodig is. Zelf wil ze voorlopig vanaf de zijlijn aandacht blijven vragen voor deze problemen, al sluit ze niet uit dat ze ooit terugkeert als gezinsvoogd.