Het Franse voetbalelftal is een superieur vreemdelingenlegioen dat racisten doet huiveren

In dit artikel:

Het Franse voetbalelftal ligt opnieuw onder vuur én in de spotlights nu het op 10 juli 2026 dicht bij een nieuwe WK-finale staat. In de tekst wordt betoogd dat de kracht van Les Bleus juist voortkomt uit de grote groep spelers met wortels in voormalige Franse koloniën en andere migratiegeschiedenissen. Die samenstelling wordt door racisten geregeld gebruikt om Frankrijk als “niet echt Frans” weg te zetten, maar volgens de auteur bewijst juist de sportieve dominantie het tegendeel.

De vergelijking tussen de Franse ploeg van 1986 en die van 2018 wordt aangehaald als symbool: van een vrijwel volledig witte selectie naar een team met veel zwarte spelers en spelers met een migratieachtergrond. Dat leverde eerder al kritiek op van bijvoorbeeld Jean-Marie Le Pen, die in de jaren negentig vond dat Les Bleus kunstmatig waren samengesteld. De auteur plaatst daar de successen tegenover: wereldkampioen in 1998 met Zidane, opnieuw wereldkampioen in 2018 met Mbappé, en in 2022 finalist.

Verder wijst het stuk erop dat Frankrijk op dit WK opnieuw een van de grootste leveranciers van spelers is. Bijna honderd WK-deelnemers zijn er geboren, maar veel kiezen voor het land van hun ouders of grootouders. Frankrijk zelf beschikt volgens de auteur over een uitzonderlijk sterke selectie, met een bank die nauwelijks onderdoet voor de basiself. Tegenstanders als Senegal, Noorwegen, Paraguay en Marokko kregen dat al te merken. De tekst sluit af met de wens dat Frankrijk opnieuw Argentinië treft in de finale, als sportieve revanche voor de verloren eindstrijd van 2022.