Het eertijds van een pleegkind

In dit artikel:

Tijdens de dagelijkse fietstocht naar school praat een pleegmoeder met haar pleegzoon over normen, gedrag en zijn vroegere leven. Een voorbijrijdende jongen met harde muziek en een opgestoken middelvinger brengt herinneringen boven aan de tijd voordat hij in het pleeggezin kwam. Toen vond hij zulke muziek vertrouwd, speelde hij computerspellen voor volwassenen en deed hij soms dingen die hij nu afwijst.

De pleegmoeder beschrijft hoe kinderen die op latere leeftijd in een pleeggezin terechtkomen vaak een sterk ‘eertijds’ met zich meedragen. Dat kan bestaan uit verwaarlozing, ongepaste media of situaties waarin zij grensoverschrijdend gedrag van ouders meemaakten. In een christelijk pleeggezin komen zij vervolgens in aanraking met heel andere normen en waarden.

Hoe kinderen daarmee omgaan, verschilt volgens haar per persoon en hangt mede af van de leeftijd waarop zij uit hun oorspronkelijke gezin zijn gehaald. Sommigen blijven verlangen naar het oude leven, anderen omarmen juist het nieuwe, terwijl weer anderen beide werelden tegelijk blijven ervaren. Ook loyaliteit aan biologische ouders kan die worsteling versterken.

De jongen moet zijn ervaringen en de waarden van zijn pleeggezin uiteindelijk verenigen in één identiteit. Zijn pleegmoeder vindt het waardevol hem daarbij te helpen, maar ziet ook een confronterende spiegel: hoewel hij niet haar genen heeft, neemt hij wel gedrag en eigenschappen van haar over, zowel goede als minder goede.