Het dictatoriale geheime bestuur van Ursula von der Leyen: Europese Commissie weigert hardnekkig sms-berichten te bewaren en lacht de Ombudsvrouw vierkant uit

In dit artikel:

De Europese Commissie weigert haar beleid voor het bewaren van sms- en chatberichten aan te passen, ondanks stevige kritiek van Europees Ombudsvrouw Emily O’Reilly. Zij concludeerde eerder dat sprake was van wanbeheer bij de omgang met dergelijke communicatie.

De kwestie kwam opnieuw aan het licht door onderzoek van Follow the Money. Journalisten vroegen om inzage in een Signal-bericht dat de Franse president Emmanuel Macron in januari 2024 aan Commissievoorzitter Ursula von der Leyen stuurde tijdens de onderhandelingen over het Mercosur-handelsverdrag. Na vijftien maanden liet de Commissie weten dat het bericht automatisch was verwijderd en niet meer beschikbaar was. Volgens het artikel is onduidelijk of de verwijdering plaatsvond vóór of nadat het inzageverzoek was ingediend.

De Commissie beroept zich op mogelijke veiligheidsrisico’s en technische problemen bij het bewaren van chatberichten. Hoogleraar Europees recht Päivi Leino-Sandberg weerspreekt dat argument: moderne overheden en bedrijven kunnen berichten volgens haar veilig en versleuteld archiveren buiten de telefoon. De weigering zou daarom vooral de democratische controle bemoeilijken, aldus de auteur.

Het artikel legt een verband met de zogenoemde Pfizergate-affaire. Ook toen bleken sms-berichten van Von der Leyen over onderhandelingen met Pfizer-topman Albert Bourla over een miljardencontract voor coronavaccins niet beschikbaar. De auteur stelt dat de Europese Commissie daarmee opnieuw onvoldoende transparant is over communicatie die van belang kan zijn voor publieke besluitvorming.

De publicatie betoogt dat berichten van Europese bestuurders over handelsverdragen en andere besluiten als officiële overheidsdocumenten moeten worden bewaard. Het Europees Parlement zou volgens de auteur de goedkeuring van de Commissie­begroting moeten opschorten totdat onafhankelijke controle op deze communicatiekanalen is geregeld. De tekst bevat daarnaast een uitgesproken politieke aanklacht tegen de Europese instellingen en promoot een betaald abonnement op het platform dat het artikel publiceerde.