Het Dak van Brabant blijkt voor een eenvoudige fietser iets te hoog

In dit artikel:

Chris Klaasse fietst in de elfde aflevering van Provinciepieken vanuit Heeze door Zuidoost-Brabant, op zoek naar het zogenoemde Dak van Brabant. Met een ov-fiets en navigatie vertrekt hij bij zomers weer over de Strabrechtse Heide. Daar zijn veel vennen door droogte uitgedroogd, maar het grote Beuven is nog gevuld en biedt uitzicht op vogels en eenden.

Via Lierop en Mierlo voert de route langs bos, landwegen en het Eindhovensch Kanaal. In Mierlo valt vooral de oude molen op; Geldrop maakt meer indruk dankzij het middeleeuwse kasteel en het omliggende landgoed. Daarna fietst Klaasse via groene buitenwijken van Eindhoven en langs de A2 terug richting Heeze. Hoewel hij op de kaart een klein hoogteverschil heeft gezien, komt hij onderweg geen duidelijke heuvel of top tegen. Zelfs een viaduct over de A2 blijkt niet het gezochte hoogste punt te zijn.

Wanneer hij na de volledige route weer bij het beginpunt aankomt, vraagt Klaasse zich af waar het Dak van Brabant gebleven is. Op internet ontdekt hij dat het geen natuurlijke berg is, maar een voormalige vuilnisbelt achter de bomen langs het Eindhovensch Kanaal. Hij is er tijdens zijn tocht ongemerkt voorbijgefietst. Voor een foto rijdt hij er nog met de auto naartoe, maar de bult blijkt vrijwel alleen toegankelijk via een golfbaan waarvoor een toegangspas nodig is. Het Dak van Brabant is daarmee letterlijk en figuurlijk te hoog gegrepen voor de nietsvermoedende fietser.