Het beeld van de paraplu die, gegrepen door een windvlaag, plots trechtervormig wordt, is van een klassieke schoonheid

In dit artikel:

In het centrum van de stad ziet de schrijver een kapotte paraplu uit een prullenbak steken: verbogen metalen baleinen, een doek dat zijn vorm verloren heeft. Hij reconstrueert het tafereel van de eigenaresse die bij het eerste drupje triomfantelijk haar paraplu tevoorschijn haalt, maar door een haperend mechanisme en een overijverige schuif binnen korte tijd met een deforme vod en een doorweekte winkelzak achterblijft. Gefrustreerd gooit ze het ding weg en zoekt snel beschutting in een winkel.

Die ene waarneming leidt tot een persoonlijke overdenking over de paradox van de paraplu: zolang hij functioneert is het openen en sluiten bijna plezierig, maar de kwetsbaarheid bij wind of een slecht scharnier maakt het al snel nutteloos. Nog erger vindt de auteur het delen van een paraplu: sociale regels en praktische ongemakken — wie houdt het handvat, hoe verdeel je de droge ruimte, het gehots en gebots van de binnenste arm — maken van een hulpmiddel vaak een bron van ergernis. Gewoonlijk is het de langste of meest hoffelijke persoon die zich opoffert, met verregende jas en mild smeuïge dankbaarheid als resultaat.

De column van Wieberen Elverdink (45), die met zijn gezin in een middelgroot dorp in het Noorden woont, gebruikt een alledaagse vondst als vertrekpunt om op lichte, ironische toon te reflecteren op gebruiksvoorwerpen, etiquette en kleine offers in het dagelijks leven.