Het asielstelsel dat iedereen moest redden, redt niemand meer

In dit artikel:

Het internationale vluchtelingenstelsel schiet volgens het artikel ernstig tekort, vooral voor mensen die op de vlucht zijn voor vervolging of oorlog. Het systeem is ooit opgezet met het Vluchtelingenverdrag van 1951 en het Protocol van 1967 om bescherming te bieden aan wie in gevaar is, maar het sluit volgens de auteur niet meer aan op de werkelijkheid van nu.

In de praktijk komen veel vluchtelingen niet via een veilige, georganiseerde route terecht in een ontvangend land. Ze zijn vaak aangewezen op mensensmokkelaars, gevaarlijke overtochten over de Middellandse Zee en langdurige onzekerheid in een bestuurlijk niemandsland. Tegelijkertijd sluiten staten steeds vaker akkoorden die juist moeten voorkomen dat asielzoekers überhaupt de grens bereiken.

De kern van de kritiek is dat het probleem niet vooral in de uitvoering zit, maar in het systeem zelf: een regionaal verdrag is uitgegroeid tot een wereldwijd mechanisme zonder dat het daarvoor opnieuw is ingericht. Daardoor wordt een belofte aan bescherming in theorie aan iedereen gedaan, maar in de praktijk nauwelijks waargemaakt.