Het Amsterdam van psycholoog Vittorio Busato: 'Het opgeknapte Mercatorplein heeft internationale allure'

In dit artikel:

Vittorio Busato (60) is psycholoog en auteur van De minimaatschappij: in en over tbs, dat in maart verscheen. Sinds 1985 woont hij in Amsterdam; zijn woonadressen liepen van de Heinzestraat (studententijd) via de Kanaalstraat en De Pijp naar de Stadionbuurt, waar hij nu met zijn bijna negenjarige zoontje Pierpaulo woont. Zijn antwoorden in deze editie van Mijn Amsterdam wisselen nostalgie, vaderlijke trots en kritische waardering voor de stad af.

Eten en uitgaan: Busato somt favorieten op in alfabetische volgorde — A-Fusion (Zeedijk), Bhatti Pasal (Voetboogstraat) en het kleine Italiaanse Cucina Casalinga (Stadionweg) — en mist oude plekken als Tempo Doeloe, I Kriti, eetcafé Flinckx en het vroegere Nam Kee. Voor werkafspraken kiest hij nog steeds Café de Jaren; voor een drankje is Stadscafé Van Mechelen een vaste stek.

Winkels en design: hij draagt graag kleding van het Amsterdamse merk Jouez les Enfants, een kleinschalig huismerk van ontwerpers Spike Spijker en Mies Splinter dat vanuit huis werkt — zijn eerste bestelling werd door Spike per fiets bezorgd.

Sport en herinneringen: tennis speelt een grote rol in zijn verleden — op veertienjarige leeftijd verloor hij in een juniorentoernooi van Pat Cash, een ervaring die hem destijds motiveerde om in Amsterdam te gaan studeren. Hij is als volwassene verbonden met tennisclubs (Joy Jaagpad en het elitaire Festina in het Vondelpark) en koestert nog altijd spijt van jaren zonder racket. Ook is hij fervent fietser en voelt hij zich “zielsgelukkig” wanneer hij op de fiets naar Ajax-wedstrijden gaat. Zijn zoontje doet aan atletiek in het Olympisch Stadion, dat Busato als favoriete plek noemt.

Cultuur en vrije tijd: hij bezoekt graag De Kleine Komedie en neemt zijn zoon vaak mee naar het Nemo-gebouw; hij waardeert het plezier van kinderen daar maar zou graag lagere toegangsprijzen voor kinderen zonder Museumkaart zien. Nostalgisch noemt hij de Utrechtsebrug, waar hij als student vaak lifte.

Kritiek en ergernissen: Busato is minder romantisch over de huidige staat van Amsterdam dan vroeger — de stad is volgens hem vuiler en asocialer geworden door mensen die afval naast bakken gooien. Hij benoemt de fatbike als een afschuwelijk vervoermiddel en uit scherpe afkeer van de Amsterdamse Witte de Withstraat. Tegelijk kan hij nog steeds genieten van rustige grachten en het internationale aanzien van het Mercatorplein.

Persoonlijk: hij noemt vriend en UvA-hoogleraar Frenk van Harreveld, die hij te lang niet heeft gezien, en zijn zoontje Pierpaulo als belangrijke personen in zijn leven. De combinatie van professionele achtergrond (tbs-kennis) en stadsliefde kleurt zijn observaties: kritisch maar betrokken, met veel persoonlijke anekdotes die laten zien waarom Amsterdam voor hem zowel dierbaar als veranderd is.

Korte context: tbs (terbeschikkingstelling) is in Nederland een maatregel voor daderbehandeling binnen forensische psychiatrie; Busato’s boek behandelt aspecten daarvan, wat zijn professionele blik op veiligheid en samenleving verklaart.