Het Amsterdam van Estelle Cruijff: 'Broodje grillworst halal van Stefs Bakery is niet normaal zo lekker'
In dit artikel:
Estelle Cruijff (47), nicht van voetballegende Johan Cruijff en ondernemer in schoonmaakproducten, beschrijft Amsterdam vooral als een netwerk van mensen en gewoontes. Ze groeide op in de Jordaan maar woont en leeft veel in Zuid: daar maakte ze haar kinderen groot (28 en 25), doet ze al haar boodschappen en heeft ze vaste adresjes voor taart en feestballonnen. “Ik ben waar mijn familie en mijn vrienden zijn,” zegt ze — haar binding gaat meer naar mensen dan naar plekken.
Haar favoriete eetplekjes zijn laagdrempelig en zonnig: Jondani Downtown op de Beethovenstraat voor een royaal ‘kippetje’, en terrasjes waar de zon staat zoals George W.P.A. op de Willemsparkweg. Ook Bar Barolo en Aan de Poel (Amstelveen) noemt ze als knusse uitjes. Voor dagelijks brood en nostalgie is banketbakker Cornelis onmisbaar; haar kinderfeestjes en sinterklaasherinneringen aan oma Nel in Betondorp blijven belangrijk. Ze loopt graag door de Negen Straatjes, Westerstraat en over het Museumplein en Vondelpark — kort en overzichtelijk moet het zijn, niet eindeloos verdwalen in een bos.
Ze is een dagmens: om zes uur op, om tien uur in bed, geen zin in late diners of rode lopers. Sporten doet ze gevarieerd via een ClassPass: pilates bij Pilat3S, padel en tennis en af en toe Saints & Stars (na een korte afwachtperiode toen die in opspraak kwam). Muzikaal houdt ze van nineties-sounds en klassieke Jordaan/hazes-repertoire; haar favoriete nummer is André Hazes’ “Ik leef mijn eigen leven”.
Praktisch en esthetisch ingesteld: ze rijdt een klein Opel Rocks-autootje omdat parkeren en boodschappen zo makkelijker zijn, vindt elektrische fietsen te snel en onveilig, en heeft een uitgesproken hekel aan moderne nieuwbouw die pal naast oude panden staat — liever uniformiteit in gevels. Ze heeft ook een appartement op Ibiza waar ze, als het kan, een week verblijft maar moeder van twee is zelden een week vrij.
Kritisch over de snel stijgende horeca- en lunchprijzen — een sandwich van €70 en koffie van €12 vindt ze absurd — maar verder vooral loyaal aan haar buurtadresjes en de routines die haar stadsleven vormgeven.