Heimwee-eten | column Daniël Lohues

In dit artikel:

De auteur beschrijft hoe eten niet alleen voedt, maar ook herinneringen en heimwee kan oproepen. Aanleiding is een maaltijd met nieuwe aardappels van zijn vader, die toch weer had besloten om te poten nadat hij daarmee eigenlijk was gestopt. De aardappels smaken goed, maar voor zijn vader missen ze nog iets van het vertrouwde “oude” karakter: de smaak van vroeger. Dat gevoel herkent de schrijver als een vorm van heimwee-eten.

Daarna vertelt hij over gesprekken en ervaringen rond Indische keuken. Een oudere man uit het voormalige Nederlands-Indië sprak ontroerd over de geuren van de eetkraampjes op Java en probeerde thuis steeds opnieuw die sfeer terug te halen. Vooral verse daun djeruk purut bleek voor hem onmisbaar; vroeger was die in Nederland nauwelijks te krijgen. De schrijver merkt op dat dit inmiddels veranderd is en dat zulke ingrediënten nu wel vers verkrijgbaar zijn.

Ook noemt hij Mexicaanse arbeidsmigranten in Noord-Californië, die in hun vrije tijd eenvoudige soft tacos en zelfgemaakte salsa aten om de smaak van thuis op te roepen. De centrale gedachte is dat mensen via geur en smaak kunnen terugreizen naar een andere plek of tijd. Voor de auteur is dat universeel: van aardappels en jasmijnachtige kruiden tot kippensoep met maggiplant — eten kan ineens jeugd, familie en een verdwenen wereld terugbrengen.