Heidi Looy krijgt onheilspellende brieven in de bus: Ik voel me onmachtig en opstandig
In dit artikel:
Heidi Looy, Statenlid voor de BBB in Zuid-Holland, jager en actief blogger over jacht, leeft al jaren met zowel online haat als concrete doodsbedreigingen. Vanaf circa vijf jaar geleden kreeg ze aanvankelijk via internet grove en bedreigende berichten; sinds de zomer van 2024 escaleerde het: in ruim twintig maanden ontving ze zes dreigbrieven per post. De eerste belandde op het kantoor van de Nederlandse Organisatie voor Jacht en Grondbeheer (NOJG) in Haaksbergen, waar Looy regiovertegenwoordiger is. In de brieven zijn expliciete en intimiderende symbolen gebruikt — een foto van haar met een ‘dradenkruis’ (het mikpunt van een jachtgeweer), de Engelse tekst “Soon”, een doodskop met kogelgat, een plastic wit kruis dat bij haar auto werd achtergelaten, en een envelop met een poederachtig bestanddeel. Recent kreeg ze zelfs een verjaardagskaart met de vermelding dat “het cadeautje nog komt”.
Sommige brieven bevatten ook seksueel getinte beledigingen en een passage over ontvoering naar een Arabisch land en verkoop op een ‘veilinghuis’, met de zin “Alla akbar” onderaan. Looy wijst de veronderstelling dat de dader uit islamitische kring komt van de hand en ziet het algemeen als een rookgordijn; haar vermoeden richt zich eerder op mensen die tegen de jacht zijn, maar zekerheid ontbreekt.
De impact op haar dagelijks leven is groot. Ze voelt zich mentaal gegijzeld: niet per se panisch, maar onmachtig, boos en voortdurend alert. Rond haar woning bij de Reeuwijkse Plassen hangen camera’s, ze draagt een noodknop, heeft drie waakhonden en let scherper op voorbijrijdende auto’s en onverwachte aanrakingen tijdens wandelingen. De bedreigingen raken ook familieleden: haar zus lijdt eronder, haar man Wilco (hovenier) is extra waakzaam en haar bejaarde oom en tante laat ze de brievenbus niet meer openen uit angst voor gevaarlijke inhoud.
Looy deed aangifte en heeft gesprekken gevoerd met politie en openbaar ministerie, mede via bemiddeling van commissaris van de Koning Wouter Kolff, maar ze is kritisch over de opvolging. Zij ervaart weinig concrete terugkoppeling over het politieonderzoek en pleit emotioneel voor meer inzet, alertheid en communicatie van de autoriteiten. Haar gevoel is dat intimidateurs te vaak met lichte straffen wegkomen en soms doorgaan met hun acties na veroordeling.
Als gevolg van de dreigingen is Looy voorzichtiger geworden met wat ze publiekelijk deelt: ze stelt lezingen terughoudender open en kiest behoudender formuleringen. Toch zegt ze vast te houden aan haar standpunten — bijvoorbeeld dat de wolf, hoe fascinerend ook, volgens haar niet thuishoort in het dichtbevolkte Nederland — en ze zoekt rust in de natuur en tijdens het jagen. Naast de negatieve ervaringen benadrukt ze dat ook veel mensen steun en bereidheid tot verbinding tonen; een van haar berichten over dankbaarheid trok veel aandacht en kreeg instemmende reacties, ook van moslims.
Dit artikel is deel twee van een tweeluik over doodsbedreigingen; deel één verscheen eerder in RDMagazine. Looy blijft aandringen op effectievere opsporing en duidelijkere communicatie van politie en justitie, terwijl de bedreigingen haar leven en dat van haar naasten structureel hebben veranderd.