"Heel het stadion was aan het schreien": terug naar de eerste Memorial Van Damme, de postume hulde die jaarlijkse afspraak werd

In dit artikel:

De Memorial Van Damme ontstond in 1976 op initiatief van journalisten, nadat de jonge Belgische atleet Ivo Van Damme hen herhaaldelijk had gewezen op het gebrek aan steun voor atletiek. Van Damme schitterde dat jaar op de middellange afstand en won op de Olympische Spelen in Montréal zilver op de 800 en 1.500 meter. De journalisten richtten daarop de vzw Vrienden van de Belgische Atletiek op, met het plan een meeting rond Van Damme te organiseren.

Dat plan veranderde ingrijpend toen Van Damme op 29 december 1976 bij een verkeersongeval in Frankrijk om het leven kwam. Na toestemming van zijn vader Kamiel besloten de initiatiefnemers de wedstrijd als een eenmalige postume hulde in Brussel te laten doorgaan. Voor de eerste editie nodigden ze ook de atleten uit die Van Damme in Montréal hadden verslagen: John Walker kwam wel, Alberto Juantorena kon geen visum krijgen. Walker won de 1.500 meter en wilde het wereldrecord aanvallen, maar bleef daar een halve seconde boven.

Het meest aangrijpende moment vond volgens medeoprichter Wilfried Meert plaats tijdens de podiumceremonie. Kamiel Van Damme reikte Walker de medaille uit, waarna de Nieuw-Zeelander die medaille bij de vader omhing met de woorden dat het de medaille van zijn zoon was. Beide mannen barstten in tranen uit, net als het publiek in het stadion.

De eerste Memorial lokte onverwacht 50.000 toeschouwers. De komst van Juantorena bij de tweede editie versterkte het succes, waarna de Memorial uitgroeide tot een jaarlijkse topmeeting die een halve eeuw later nog altijd op de atletiekkalender staat.