Hedendaagse links-extremisten Duitsland lijken op Rote Armee Fraktion
In dit artikel:
De Vulkangruppe heeft deze week verantwoordelijkheid opgeëist voor een sabotageactie op een bovengrondse stroomleiding in Berlijn, waardoor ongeveer honderdduizend mensen tijdelijk zonder stroom, verlichting en verwarming zaten. In de e-mail aan de netbeheerder gebruikte de groep beeldspraak van een eruptie en chemische wolken en gaf ze aan dat het doelwit de fossiele energievoorziening en industriële vervuilers was, met name ook gasgestookte centrales en bedrijven als Tesla.
De aanval — naar verluidt een brandstichting — had onverwachte milieu- en maatschappelijke gevolgen: supermarkten, hulpdiensten en het leger zetten dieselgeneratoren in, bewoners in welvarende wijken stookten meer hout, en anderen grepen naar elektrische kachels of ouderwetse kolenovens. Daarmee verhoogde de actie juist de uitstoot en frustratie onder burgers en hulpverleners.
De Vulkangruppe opereert al ruim vijftien jaar en heeft herhaaldelijk sabotage gepleegd, onder meer tegen een Teslafabriek en het Berlijnse metrosysteem. Autoriteiten hebben sinds 2011 geen verdachten aangehouden; de groep werkt anoniem, laat weinig fysieke sporen achter en zoekt haar publiek vooral online, vaak met militante retoriek en anti‑kapitalistische boodschappen. Vier maanden geleden richtte dezelfde organisatie zich op het technologiepark Adlershof, waardoor in september zo’n 1.300 bedrijven en tienduizenden mensen twee dagen zonder stroom zaten.
De aanslag heeft een politieke reactie uitgelokt: federale en lokale bestuurders spreken van een terugkeer van linkse terreur en waarschuwen voor “klimaatextremisme”. De Berlijnse burgemeester kondigde aan de opsporingsdruk flink te verhogen en noemde de daders “militante criminelen die mensenlevens in gevaar brengen”. Tegelijkertijd bestaat in sommige binnenstedelijke wijken en steden zoals Hamburg, Frankfurt en delen van Berlijn (Friedrichshain, Kreuzberg) relatief veel sympathie voor radicaal‑linkse en ecologische standpunten, wat de omgang met dit soort groeperingen politiserend en complex maakt.
Historisch wordt de Vulkangruppe in verband gebracht met een traditie van links‑extremisme in Duitsland die teruggrijpt op groepen als de RAF; die escalatie leidde decennialang tot ontvoeringen en moorden. De huidige tactiek van de Vulkangruppe lijkt meer gericht op het ontregelen van infrastructuur en het symbolisch aanvallen van het economische bestel, maar de praktische impact — extra CO₂‑uitstoot en risico’s voor vitale diensten — ondermijnt volgens critici juist de eigen milieudoelen. De zoektocht naar de daders en de vraag hoe dergelijke netwerken effectief bestreden en tegelijk maatschappelijke onrust voorkomen kan worden, blijft actueel.