Harry Styles opent wereldtournee in Amsterdam met clubbeats en kamerpop: cool, knallend en ambitieus
In dit artikel:
Een dag voor de opening gaf Harry Styles toe dat hij nerveus was of mensen wel zouden komen — een passend voorgevoel gezien dat zijn Amsterdam-residency, het startpunt van de wereldtour Together, Together (tien avonden, circa 50.000 bezoekers per show), niet vanzelfsprekend uitverkoopt en kaartjes recent zelfs voor dumpprijzen opdoken. Toch heerst er rondom de Johan Cruijff Arena een duidelijke Styles-hype: fans kamperen dagen buiten, merchandise vliegt over de toonbank en het stadion was bij de openingsavond goed gevuld, met veel supporters van buiten Amsterdam.
De show markeert een duidelijke stijlverschuiving ten opzichte van zijn Love On Tour: minder theatrale toeters en bellen, meer muzikale controle en volwassenheid. Visueel zijn de psychedelische boa’s en polkadots vervangen door een soort "office chic"—stropdasjes, oversized overhemden en zelfgemaakte discobaljurken. Styles opent in een rood bomberjack en stropdas, zoeft over een lange, verlichte catwalk en levert twee uur show waarin band, strijkersensemble en achtergrondzangeressen prominenter klinken dan vroeger. Elektronische invloeden en clubreferenties (LCD Soundsystem, Berlijnse clubcultuur) maken zijn recente plaat Kiss All The Time hoorbaar op het podium.
Muzikaal levert het avondprogramma meerdere sterke momenten: de ingetogen maar sfeervolle uitvoering van ‘Coming Up Roses’, emotionele reacties bij ‘Fine Line’, en een tweede helft die beter pakt als Styles met een deel van de band midden in de zaal een clubgevoel creëert. Tracks als ‘Aperture’, ‘Dance No More’ en vooral het knallende ‘Ready, Steady, Go!’ komen live robuuster over dan op plaat. Ook verrassende mash‑ups en fragmenten—Talking Heads’ ‘This Must Be the Place’ met zijn eigen ‘Treat People With Kindness’, de overgang van ‘Carla’s Song’ naar ‘Satellite’, en een stukje Underworld in ‘Taste Back’—verrijken de setlist. Tegen het einde schakelt hij terug naar ballades: ‘Matilda’ stillegt de zaal, waarna klassiekers als ‘Sign of the Times’ en afsluiter ‘As It Was’ volgen.
Niet alles liep perfect: de enorme catwalk is fraai vanaf de tribune maar maakt voor zij‑publiek soms dat Styles een klein figuurtje op afstand wordt; choreografieën blijven schaars en de geluidsmix kraakte af en toe. Toch valt op hoe Styles zijn charisma inzet zonder naar overdaad te grijpen. In plaats van een routinematig stadioncircus zoekt hij naar meer muzikaliteit, controle en clubgerichte energie.
Kortom: een spannende, niet vlekkeloze start die laat zien waarom Styles boven veel hedendaagse popsterren uitsteekt — ambitieuzer geworden, met een volwassenere sound en nog steeds in staat tot groots entertainen.