Harrie Boerhof (68) was hovenier en creatieve duizendpoot, zat nooit stil, was onverzadigbaar en ging altijd recht op zijn doel af

In dit artikel:

Harrie Boerhof (10 maart 1957–23 september 2025) uit Wittelte is plotseling overleden. De voormalig hovenier en maatschappelijk aanjager stond bekend als een ontembare doener: altijd vol plannen, nooit stilzittend en met een capaciteit om veel projecten en mensen tegelijk te verbinden. Op het moment van zijn dood was hij net onderweg naar een hersteloperatie in Zwolle; diezelfde avond overleed hij onverwacht.

Geboren op een boerderij in Smilde als oudste van negen kinderen, bouwde Harrie later een hoveniersbedrijf op in Wittelte en had op z’n hoogtepunt 68 medewerkers in dienst. Hij trouwde met Gerda — een relatie die begon toen ze elkaar als tieners kruisten bij kerk en familie — en samen kregen ze vier kinderen: David, Mirjam, Johannes en Evelien. Kleinkinderen horen ook veelvuldig in verhalen terug: hij liet bijvoorbeeld zijn clompen beschilderen door hen en genoot zichtbaar van hun gezelschap.

Harrie combineerde ondernemerschap met een groot hart voor hulpverlening. Hij coördineerde hulpkonvooien naar Oekraïne, was betrokken bij projecten in Armenië, Wit-Rusland, Polen en Litouwen en zette zich in voor asielzoekers in de regio Diever. Als drijvende kracht achter stichting Deel Je Talenten en als promotor van een vernieuwde hoveniersopleiding in Frederiksoord probeerde hij duurzame kansen te creëren. Ook werkte hij als tuinadviseur voor de woonbijlage van de krant.

Zijn levenshouding werd sterk bepaald door eenvoudig en warm geloof: hulp bieden aan wie aan de deur klopt hoorde daarbij. Die geloofsovertuiging verklaart volgens familie ook zijn gastvrijheid — talloze mensen vierden Kerst mee in het huis Boerhof — en zijn onvoorwaardelijke inzet voor anderen. Tegelijk kende Harrie een leidinggevende kant: hij had een duidelijk beeld van hoe dingen moesten en vond het soms lastig van plannen af te wijken.

Privé viel hij op door eigenzinnige, vrolijke trekjes en een liefde voor avontuur: zwemlessen vanuit een kano, goed georganiseerde vakanties met een “plan de campagne”, verhalen die zijn kinderen bleven navertellen en de anekdote over koeien in de Alpen die hij zo overtuigend bracht dat het een schoolwerkstuk haalde. Ook tegenslag kende hij; het bedrijf ging in 2005 failliet, maar hij bleef positief en toog met het gezin op reis of startte opnieuw.

Familie en vrienden herinneren zich hem als een creatieve duizendpoot, gastheer en betrokken hulpverlener die altijd voor mensen klaarstond. De laatste momenten — Harrie die nog één keer omkeek voordat Gerda wegreed — tekenen het beeld van iemand die tot het eind bij de mensen en plaatsen die hem dierbaar waren betrokken bleef.