Harmannus Euving (85) overleden. Oud-wethouder uit Emmen bleef tot de laatste dag betrokken
In dit artikel:
In Emmen namen familieleden en naasten vrijdag afscheid van Harmannus Euving, die zaterdag op 85‑jarige leeftijd overleed. Euving was een bekend CDA‑politicus en bestuurder: van 1990 tot 1996 was hij wethouder van Emmen, daarvoor en daarna bleef hij zich op tal van fronten maatschappelijk inzetten.
Euving groeide op in een gereformeerd boerengezin in Geesbrug. Zijn wens om geschiedenis te studeren kon hij aanvankelijk niet financieren, waarna hij naar de christelijke kweekschool in Emmen ging. Daar volgde hij ook een onderwijsbevoegdheid voor Duits en handelskennis en ontmoette hij Aafke Hof, met wie hij in 1965 trouwde. Na een periode als leraar in Breukelen verhuisde het gezin in 1973 naar Emmen, waar Euving geschiedenis doceerde en later conrector werd.
Politiek actief bij het CDA, werd hij in 1978 gemeenteraadslid en in 1984 fractieleider. Als wethouder hield hij zich vooral bezig met ruimtelijke ordening, cultuur en financiën. Zijn werkwijze was precies en degelijk: hij wilde zaken grondig doorgronden en nam geen genoegen met oppervlakkige uitleg. In 1996 eindigde zijn wethouderschap na een bestuurlijke crisis in de gemeente — en nadat het college collectief aftrad na onthullingen over machtsmisbruik binnen de ambtelijke top. Euving heeft later benadrukt dat het ontslag gegrond was in verantwoordelijkheid nemen en niet in persoonlijk verwijt.
Na zijn politieke functie bleef Euving breed actief als bestuurder en toezichthouder: van culturele instellingen en onderwijsorganisaties tot kerkelijke commissies en lokale adviesraden. Hij zette zich ook in voor het lokale debat — zo spoorde hij inwoners aan trots te zijn op dierenpark Wildlands en leverde kritiek op plannen voor afvalinzameling. Voor zijn verdiensten kreeg hij in 2002 een koninklijke onderscheiding.
Privé had Euving uiteenlopende interessevelden: tuinieren, wandelen, fietsen en beeldhouwen. Hij maakte lange fietstochten door Europa en lichtte familie en bekenden vaak op over hoe zijn beelden in verre steden te vinden waren. Ruim vijftien jaar geleden kreeg hij een auto‑immuunziekte die zijn gezondheid geleidelijk aantastte. Enige tijd terug werd hij in een hospice in Emmen opgenomen; hij overleed daar zaterdag. In de dagen vóór de uitvaart lag hij opgebaard in zijn tuinhuisje, met persoonlijke attributen zoals een wandelstok, een miniatuurfietsje en zijn lintje op de kist — tekenen van een leven waarin betrokkenheid, nauwkeurigheid en culturele interesse elkaar voortdurend ontmoetten.