Hanneke verloor in 2025 vijf kledingmaten: 'Ik heb me nooit thuis gevoeld in mijn volle lijf'
In dit artikel:
Journalist Hanneke Mijnster (1980) schrijft in deel 9 van haar serie OverEten over een onverwachte wending: in april 2025 kreeg ze de diagnose diabetes type 2. Die medische stap leidde tot behandeling met een injectie voor een betere insulinehuishouding, waarna haar eetpatroon en lichaamsbeeld ingrijpend veranderden. Acht maanden later ziet ze niet alleen vijf broekmaten lichter, maar ervaart ze vooral veel “weegschaalvrije” winst — veranderingen die niet in kilo’s uit te drukken zijn.
De medicatie dempte haar onbedwingbare trek en verminderde de drang tot overeten. Dat gaf ruimte in haar hoofd; de constante ruis waarover ze jaren schreef maakte plaats voor rust, waardoor gezonde gewoontes aanleren en bewegen makkelijker werden. Al blijven de neurale paden die naar een eetbui leiden bestaan — soms verlicht met ‘lantaarns en slingers’ — maar het impulsieve dooreten is duidelijk minder dominant.
Die innerlijke verschuiving vertaalt zich in concrete, alledaagse voordelen: kleding past weer zonder vooronderzoek in winkels, ze pakt zonder stress broeken van bovenste hangers en ervaart keuzemogelijkheden in plaats van beperking. Kleine fysieke veranderingen — benen die elkaar niet meer raken, weer kunnen zitten met benen over elkaar — voelen als bevrijding. Een vriendin merkte op dat haar lichaam er nu uitziet alsof het altijd zo heeft moeten zijn; dat gevoel van congruentie tussen hoofd en lijf is voor Mijnster misschien de grootste winst. Waar haar lichaam eerder iets was waar haar hoofd zich achter verschool, voelt het nu als één geheel.
Tegelijk is de verandering dubbel: er is verlies naast winst. Ze verloor niet alleen gewicht, maar ook vollere haardos en een stuk libido; de prik maakte haar gevoelsleven rustiger en “beiger”. Waar ze vroeger hoge pieken en diepe dalen ervoer — aspecten die ze deels aan haar ADHD relateerde — mist ze nu soms dat rafelige emotionele randje. Ook het proces van daten en zelfbeeld heeft een complexe geschiedenis: vroeger werden ontmoetingen geregeld gedwarsboomd door schaamte en afwijzing vanwege haar lichaam; nu durft ze zich fysiek te laten zien en te ontvangen op plekken die tot voor kort taboe waren, en dat voelt als een wonder.
Mijnster onderstreept dat therapie en eerder werk aan zelfliefde haar hielpen, maar dat de medische interventie haar nu pas echt de rust gaf om duurzame veranderingen door te voeren. Ze schrijft realistisch over blijvende uitdagingen — de eetbuipaden zijn niet verdwenen — maar viert de praktische en emotionele vrijheden die voortkomen uit minder hunkering en meer ruimte in hoofd en dagindeling.
Als columnist en auteur (o.a. over ADHD en longziekten) plaatst ze deze persoonlijke ontwikkeling in het grotere narratief van haar leven: na jaren van worstelen lijkt er nu een balans te ontstaan tussen zorg voor lichaam en geest, met alle onvermijdelijke baten en bijwerkingen die daarmee gepaard gaan.