Handbalicoon Lois Abbingh neemt afscheid in stilte. 'Het perfecte einde is niet voor iedereen weggelegd'

In dit artikel:

Lois Abbingh uit Groningen heeft haar indrukwekkende handbalcarrière officieel afgesloten tijdens een afscheid in Dortmund, waar ze jarenlang voor Borussia speelde. Zondagmiddag liep ze om 15.35 uur de Sporthalle Wellinghofen binnen, omringd door familie — haar ouders, echtgenoot Joost Lieder en hun driejarige zoon Lev — maar zonder zelf nog in actie te komen: knieproblemen dwongen haar tot een voortijdig afscheid.

Dit seizoen kwam Abbingh slechts drie keer in competitieverband in het veld (goed voor vijf goals en twee assists). Sinds het wereldkampioenschap in eigen land heeft ze nauwelijks gespeeld; een combinatie van oude schade, een meniscusscheurtje en een hersenschudding maakte continueren te zwaar. Ze vertelt open over het verwerkingsproces en de zoektocht naar een nieuwe identiteit buiten de topsport: “De afgelopen maanden waren gewoon pittig,” zegt ze, verwijzend naar de mentale worsteling nadat haar lichaam de grenzen oplegde.

Abbingh groeide via V&S Groningen en E&O uit tot een van Nederlands beste handbalsters. Ze scoorde meer dan 900 doelpunten voor Oranje, leverde de beslissende treffer in de WK-finale van 2019 en kwam drie keer op de Olympische Spelen — in Parijs droeg ze zelfs de olympische ploeg als vlaggendraagster. Als middenopbouwer pastte ze haar spel in de loop der jaren aan toen haar knieën steeds minder toelieten; dat maakte haar laatste maanden als speelster extra zwaar.

Bij Borussia ervoer ze steun en waardering van de club, wat haar aanwezigheid bij het afscheid vergemakkelijkte. Kort voor de finale-serie om het Duitse kampioenschap nam ze afscheid van teamgenoten en ontving haar zoontje een mini-shirt met haar nummer 5. Dortmund won die spannende wedstrijd uiteindelijk met 28-27; Abbingh vierde de zege samen met Lev en de speelsters.

Ze blikt zonder wrok terug: met andere keuzes had ze misschien anders gehandeld, maar haar loopbaan bracht ook bijzondere successen en onvergetelijke momenten. Langzaam aan maakt pijnvrij leven weer ruimte voor nieuwe plannen. “Nu is het tijd voor nieuwe dingen,” zegt ze. In de zomer keert ze terug naar Nederland, maar verwacht wordt dat ze af en toe nog naar Dortmund komt om voormalige ploeggenoten aan te moedigen.