Han Singels (1942-2025) fotografeerde de politiek én de koeien zonder kapsones

In dit artikel:

Han Singels, fotograaf bekend om zijn autonome en intense beeldtaal zonder modieuze franje, overleed op 10 mei onverwacht. Hij werd geboren in 1942 in Brastagi, Noord-Sumatra, tijdens de Japanse bezetting en bracht zijn vroege jeugd door als kampkind, wat zijn leven en werk diepgaand beïnvloedde. Nadat hij in de jaren zeventig al voor De Groene Amsterdammer werkte, ontwikkelde hij zich tot een fotograaf die niet alleen illustreerde, maar verhalen vertelde met een eigenzinnige, integere stijl die aansluit bij de traditie van Groene-fotografen als Cas Oorthuys en Emmy Andriesse.

Zijn fotografie kenmerkte zich door zorgvuldige observatie en geduld, zoals bij het portretteren van jongeren of zijn monumentale serie over mensen met hiv en aids in de vroege jaren negentig, waaraan hij drie jaar werkte. Ondanks zijn claustrofobie, die hem vanaf de jaren tachtig beperkte in reizen, wist hij zijn onderwerpen dichtbij huis te vinden en maakte hij onder meer een omvangrijke reportage door Friesland, met als resultaat een tentoonstelling in het Fries Museum.

Han’s latere werk richtte zich vooral op stille landschappen en koeien, waarbij hij zich terugtrok in de rust van het platteland om in stilte en geduld adembenemende beelden te maken die uiteindelijk in belangrijke musea hingen, zoals het Gemeentemuseum in Den Haag. Zijn laatste serie, ‘Het landschap’, onderzocht water en spiegelingen met een bijna abstracte kracht en schoonheid, maar ontving op het eind weinig aandacht vanwege veranderend beleid in de kunstwereld gericht op diversiteit en nieuwe gezichtspunten.

Ondanks teleurstellingen bleef Han Singels trouw aan zijn autonome visie en vakmanschap, ervan overtuigd dat zijn werk de tand des tijds zou doorstaan. Zijn nalatenschap getuigt van een diep menselijke blik en een unieke positie in de Nederlandse fotografiekunst.