Hack onthult wie de schatrijke gokbazen zijn achter schimmige Curaçaose casinosites

In dit artikel:

Een hack bij de Curaçao Gaming Authority (CGA) heeft de namen blootgelegd van ongeveer achthonderd eigenaren achter 646 gelicentieerde gokbedrijven en duizenden online casino’s. De documenten bevatten onder meer vergunningaanvragen, beoordelingen, paspoorten, belastingaangiften en financiële gegevens. Ze zijn ingezien door de Duitse hacker en cyberveiligheidsexpert Lilith Wittmann en worden gepubliceerd door Follow the Money en mediapartners in verschillende Europese landen.

Curaçao is al sinds de jaren negentig een belangrijke vestigingsplaats voor online gokbedrijven die wereldwijd opereren, ook in landen waar zij geen vergunning hebben. Veel van deze casino’s staan op zwarte lijsten, overtreden regels voor spelersbescherming en witwasbestrijding en betalen geen belasting in de landen waar zij klanten werven. Door brievenbusfirma’s en trustkantoren zijn de werkelijke eigenaren doorgaans moeilijk te achterhalen.

De gelekte stukken wijzen erop dat de CGA geregeld vergunningen verstrekt terwijl belangrijke vragen over eigenaarschap, herkomst van vermogen en de doelmarkten van bedrijven nog onbeantwoord zijn. Beoordelaars signaleren bijvoorbeeld dat aanvragers mogelijk actief zijn in landen waar dat niet mag, of dat opgegeven eigenaren financieel of organisatorisch niet overtuigend als de uiteindelijke belanghebbenden kunnen worden aangemerkt. Toch luidt het advies vaak dat een vergunning kan worden verleend, soms onder de voorwaarde dat later aanvullende informatie wordt aangeleverd. Die informatie komt volgens het onderzoek meestal niet.

Een van de bekendgemaakte namen is de Nederlandse ondernemer Nick van Gorsel, die samen met de Amerikaan Nicholas Beugg eigenaar blijkt van de onderneming achter Blaze.com. Van Gorsel gaf bij zijn vergunningaanvraag een vermogen van 800 miljoen euro op. Blaze kwam eerder in Brazilië onder vuur te liggen wegens klachten over niet-uitbetaalde winsten en juridische procedures. Een ander dossier betreft Qbet.com, dat in Nederland een boete van bijna 25 miljoen euro kreeg wegens illegaal aanbod. De Filipijnse Joanna Tinaco Arenas staat in de documenten als eigenaar van de achterliggende Curaçaose onderneming. Qbet richtte zich bovendien op Nederlandse spelers die zich via CRUKS tegen gokken hadden uitgesloten.

Ook bij grote internationale gokbedrijven bestaan volgens de documenten twijfels. Stake staat formeel op naam van de Serviër Mladen Vuckovic, hoewel betalingen en leningen van tientallen tot honderden miljoenen euro’s verband houden met de bekende oprichters Ed Craven en Bijan Tehrani. De CGA vroeg zich af of Vuckovic wel de enige eigenaar was, maar verleende toch een vergunning. Bij 1xBet staat de Oekraïner Ihor Hniedash geregistreerd als eigenaar van de Curaçaose onderneming, terwijl toezichthouders vermoedden dat het bedrijf meerdere eigenaren had en meer duidelijkheid wilden over banden met het Russische oprichterstrio.

Hoogleraar forensische accountancy Marcel Pheijffer noemt het onbegrijpelijk dat vergunningen worden afgegeven terwijl zulke wezenlijke onzekerheden blijven bestaan. Offshore-expert Jan van Koningsveld wijst erop dat de identiteit en betrokkenheid van alle eigenaren volgens de Curaçaose wet zo veel mogelijk moeten vaststaan, juist vanwege het risico op witwassen en invloed van georganiseerde misdaad.

De CGA erkent dat vergunningen soms zijn verleend terwijl nog vragen openstonden. Volgens de toezichthouder bevindt de sector zich in een overgangsperiode na de invoering van de nieuwe kansspelwet. Bedrijven zouden de tijd krijgen om stapsgewijs aan alle eisen te voldoen. Ook stelt de CGA dat het juridisch complex is om vast te stellen wanneer een casino zich actief op een buitenlandse markt richt en wanneer het slechts spelers uit dat land accepteert. Pheijffer vindt die uitleg onvoldoende: een toezichthouder zou volgens hem eerst onderzoek moeten afronden en daarna pas een vergunning moeten verlenen.

Wittmann kreeg in december 2025 toegang tot het vergunningenportaal door zich voor te doen als een bekende Nederlandse trustkantoormanager. Nadat haar account was goedgekeurd, installeerde ze software waarmee ze toegang kreeg tot de systemen en documenten. Zij verdedigt de hack als een vorm van digitale undercoverjournalistiek, omdat volgens haar het publieke belang groot is. De onthullingen kunnen autoriteiten en gedupeerde partijen nieuwe aanknopingspunten bieden voor onderzoeken en rechtszaken tegen de eigenaren, trustkantoren en bestuurders van illegale gokbedrijven.