Greet Visser-van Lente: Door mijn gezondheidsproblemen worden de pinnen van mijn aardse tent losgemaakt

In dit artikel:

De 78-jarige Greet Visser-van Lente kijkt terug op een leven waarin haar christelijke geloof steeds het richtsnoer vormde. Op haar zeventiende raakte de tekst „Gedenk het Woord” haar diep. Sindsdien probeert ze haar overtuigingen vast te houden zonder de liefde voor andersdenkenden uit het oog te verliezen. Haar ouders leerden haar bovendien om vergeving te vragen en wrok niet te laten voortduren.

Visser groeide op in een liefdevol gezin, waar ook haar grootouders in huis woonden. Die ervaring maakte dat wonen met meerdere generaties voor haar vanzelfsprekend bleef. Ze deed jarenlang veel voor anderen: als burgemeestersvrouw in Arnemuiden, Nieuw-Lekkerland en Elburg, als docent en als vrijwillig bestuurder bij onder meer scholen, een zorginstelling en Museum Sjoel Elburg. Ze geniet nog altijd van gastvrijheid en persoonlijke gesprekken.

Haar gezondheid dwong haar later om gas terug te nemen. Rond de komst van haar man als burgemeester van Elburg kreeg ze ernstige klachten, waaronder problemen met lezen en schrijven. Pas na een latere TIA werd vermoed dat ze eerder een herseninfarct had gehad. Ook lijdt ze aan een progressieve leverziekte. Haar man hielp haar met eindeloos scrabbelen, waardoor haar vaardigheden deels terugkeerden; samen spelen ze nog altijd meerdere avonden per week.

Acht jaar geleden verhuisden Visser en haar man naar een mantelzorgwoning op het erf van hun dochter en schoonzoon in Elburg. Die woonvorm biedt gezelligheid en veiligheid, zeker bij ziekenhuisbezoeken, al moesten ze afscheid nemen van boeken, schilderijen en ruimte voor logés. Visser probeert verlies en veranderingen vooral positief en dankbaar te benaderen. Ze accepteert dat ze door ouderdom en gehoorproblemen minder kan: groepsactiviteiten en veel vrijwilligerswerk heeft ze moeten loslaten. Volgens haar blijft een mens alleen onder het eigen dak onmisbaar; daarbuiten kunnen anderen taken overnemen.

De vele overlijdens in haar omgeving, waaronder dat van een hechte vriend van haar man, hebben haar diep geraakt. Toch geeft haar geloof haar de overtuiging dat het leven betekenis heeft en dat de dood niet het einde is. Ze is niet bang om te sterven, maar dankbaar dat ze er nog mag zijn voor haar man, kinderen en kleinkinderen.

Over de toekomst maakt Visser zich zorgen vanwege oorlog, rampen en afnemende liefde in de wereld. Tegelijk ziet ze de snelle verspreiding van het Evangelie, onder meer via GlobalRize, als een teken dat Gods plan doorgaat. Ze vertrouwt erop dat God uiteindelijk recht zal doen en bidt dat mensen tot geloof komen. Haar diepste verlangen is God volledig te kennen, zoals zij zelf door Hem gekend wordt.