Goede vriendin van Sven: het is laster om van eigen duister af te leiden, zowel micro als macro

In dit artikel:

De Telegraaf publiceerde twee pagina’s over Sven Hulleman, die de krant neerzet als complotprediker en manipulator. Aanleiding is een aangifte van een 25-jarige man, in het artikel aangeduid als ‘Pieter’ en hier als T., die Hulleman beschuldigt van mishandeling. Hulleman werd daarvoor gearresteerd, enkele uren verhoord en daarna vrijgelaten. Volgens de auteur van dit stuk neemt De Telegraaf het verhaal van T. grotendeels over zonder voldoende wederhoor.

Arts Jorine Hammink wordt in de aangifte en het krantenartikel genoemd als iemand tegen wie Hulleman eveneens geweld zou hebben gebruikt. De Telegraaf vroeg haar niet om een reactie. Hammink zegt in dit artikel dat zij geen nieuwe vriendin maar een goede, vertrouwelijke vriendin van Hulleman is en dat hij nooit geweld tegen haar heeft gebruikt. Ze kondigt bovendien juridische stappen aan tegen de manier waarop haar bedrijf JorClinic is beschreven. Volgens haar ontwikkelde het bedrijf met hulp van Hulleman een onderzoeks- en diagnostiektraject rond onder meer nucleocapside en spike-eiwit-RNA. Ze ontkent dat zij ooit heeft beloofd ‘prikschade’ te kunnen herstellen.

Hammink geeft vervolgens haar versie van T.’s verblijf op Hullemans Franse boerderij. T. zou zelf hebben aangeboden om daar te helpen met de dieren en verbleef er in totaal bijna drie weken. De eerste dagen waren Hammink en Hulleman aanwezig, waarna T. ongeveer twee weken alleen op de boerderij bleef. Volgens Hammink had hij weinig buitenlandse ervaring, sprak hij over homoseksuele gevoelens voor Hulleman en miste hij de ayahuasca-rituelen van de Santo Daime-kerk die hij wekelijks bezocht.

Toen Hulleman en Hammink terugkeerden, zou T. volgens haar verward en verzwakt zijn geweest. Hammink vermoedt dat afzondering, stress, het stoppen met ayahuasca en een bestaande kwetsbaarheid daarbij een rol speelden. Hulleman zou de situatie vooral met aansporingen tot meer structuur hebben benaderd, terwijl Hammink naar eigen zeggen meer bezorgd en beschermend reageerde. Nadat T. was verdwenen en de dieren alleen achterbleven, reed Hulleman volgens haar opnieuw naar Frankrijk. Daarna hoorden zij niets meer van hem.

Hammink speculeert dat T. mogelijk in een psychisch verwarde toestand bij de geestelijke gezondheidszorg terechtkwam en vanuit gevoelens van afwijzing aangifte deed. Ze stelt dat Hulleman hem juist wilde helpen, maar door zijn open houding en vertrouwen geregeld mensen aantrekt die zich later tegen hem keren. Ook beschuldigt ze anonieme of niet nader onderbouwde tegenstanders, familieleden en politieke krachten ervan Hulleman te willen beschadigen.

De tekst bestaat daarmee hoofdzakelijk uit Hamminks persoonlijke verklaring en interpretaties. Er wordt geen onafhankelijke bevestiging gegeven van haar lezing, terwijl de beschuldigingen van T. evenmin in het artikel inhoudelijk worden getoetst. De zaak rond de aangifte en de vermeende mishandeling is volgens deze publicatie dus nog niet juridisch vastgesteld.