Berlijnse ziekenhuizen overbelast door gladheid, burgemeester onder vuur
In dit artikel:
Berlijn kampt al weken met bijtende vorst en gladheid, waardoor de hulpdiensten overbelast raakten en ziekenhuizen uitglijders in grote aantallen moesten opvangen. Omdat strooizout in veel Duitse steden om milieuredenen doorgaans verboden is — in Berlijn kon het gebruik zelfs boetes tot 10.000 euro opleveren — werd het bestrijden van ijs op trottoirs en wegen vooral aan bewoners overgelaten. Zij gebruiken meestal zand of grit, wat wel grip geeft maar de sneeuw niet doet smelten.
De aanhoudende koude maakte de situatie ernstig: januari was met een gemiddelde van −1,9 °C de koudste in zestien jaar, en de afgelopen dagen daalden temperaturen tot tussen −5 en −10 °C. Spoedeisende hulpafdelingen liepen vol; sommige ziekenhuizen zetten veldbedden neer en de brandweer hielp bij ambulance-tekorten. SEH-arts Paul Waschk sprak van het uiterste van hun capaciteit nadat hij op één avond zeventig patiënten ontving, onder wie relatief veel jongeren met soms zware verwondingen. Ook huisartsenorganisaties melden enorme druk.
Als reactie heeft het stadsbestuur het eerdere verbod op strooizout tijdelijk opgeheven via een noodverordening van verkeerswethouder Bonde (CDU), omdat een formele wetswijziging weken zou duren. Toch bleef het praktische probleem: vrijwel geen bouwmarkt had nog zout op voorraad. De gemeente raadde zelfs aan om in het uiterste geval keukenzout te gebruiken.
De crisis leidde tot politieke spanningen. Burgemeester Kai Wegner (CDU) wees aanvankelijk op de plicht van bewoners om hun stoep ijsvrij te houden; er werden tientallen boetes uitgedeeld. Tegenstanders — ook zijn coalitiegenoot SPD — bekritiseren zijn crisisaanpak en zien de zaak als een bestuurlijke blunder, temeer daar Wegner al in andere dossiers onder vuur ligt. Met de deelstaatverkiezingen in het vooruitzicht is de politieke druk groot.
Op straat is de stemming gefrustreerd: bewoners klagen dat openbaar terrein en parken onvoldoende worden bestrooid en dat de verantwoordelijkheid te veel bij inwoners wordt gelegd. Voor de korte termijn blijft het probleem praktisch: beperkte zoutvoorraden, aanhoudende kou en een verhoogd risico op nieuwe uitglijders bij verse sneeuw.