GL-PvdA kijkt machteloos toe, geef Klaver daarom een stevig mandaat

In dit artikel:

Buiten Den Haag groeit het gevoel dat de gefuseerde linkse beweging haar aansluiting met de rest van het land verliest. Leden zien vrienden, collega’s en soms hun kinderen overstappen naar D66, niet uit blinde bewondering maar omdat de eigen partij te veel intern gericht lijkt en te weinig de dagelijkse zorgen van kiezers raakt. Berichten van de partijleiding zouden een beeld schetsen dat buiten het partijbureau nauwelijks nog herkend wordt; electorale verschuivingen voelen voor velen urgent, ook al klinkt elders dat “alles onder controle is”.

De kritiek richt zich op een verschuiving naar een vooral Randstad- en cultuurricht politieke stijl: veel morele verontwaardiging en te weinig aandacht voor bestaanszekerheid en praktische problemen in krimpregio’s, groeigemeenten en provincies. Gesprekken met vakbondsleden, leraren, ondernemers en oud-stemmers uit regio’s zoals Groningen, Twente en Brabant bevestigen dat zij zich minder vertegenwoordigd voelen.

De oplossing die hier pleit: Jesse Klaver weer stevig in beeld brengen als partijleider — niet tijdelijk of tactisch, maar met een duidelijk mandaat om de koers echt te vernieuwen. Dat moet leiden tot een hernieuwd sociaal-economisch fundament, minder pose en meer praktische verhalen die landen in plaatsen als Heerenveen of Oude Pekela. Blijft die herstart uit, dan verschuift de machtsbalans vanzelf en wordt D66 mogelijk de dominante progressieve partner, een positie die de oude PvdA decennialang had.