Gideon van Meijeren pakt Van Weel aan: 'De minister liegt over cijfers en schoffeert 10.000 slachtoffers van ernstige misdrijven'

In dit artikel:

Een rapport van de Algemene Rekenkamer stelde vast dat politie en justitie in 2024 ongeveer 10.000 aangiftes van ernstige misdrijven niet hadden opgepakt. Tijdens een debat in de Tweede Kamer relativeerde minister van Justitie David van Weel (VVD) deze cijfers. Volgens hem ging meer dan de helft om meldingen in plaats van formele aangiftes. De Rekenkamer weersprak dat direct: slechts ongeveer 10 procent betrof meldingen. Daarmee had de minister de omvang van het probleem aanzienlijk kleiner voorgesteld dan die volgens de controleur was.

FVD-Kamerlid Gideon van Meijeren vroeg zich af of sprake was van een vergissing of van bewuste misleiding. Hij wees erop dat Van Weel zijn uitleg niet meteen introk nadat de Rekenkamer hem had gecorrigeerd. Volgens Van Meijeren probeerde de minister zo de aanbevelingen van de Rekenkamer minder urgent te laten lijken. Van Weel bood tijdens het debat excuses aan en erkende uiteindelijk dat hij de Kamer “op het verkeerde been” had gezet, maar bleef ontkennen dat hij haar bewust had misleid.

Een door de PVV ingediende motie van wantrouwen kreeg geen meerderheid; alleen FVD stemde ervoor. Van Meijeren stelde daarbij dat het vertrek van één minister het onderliggende probleem niet oplost. Volgens hem ligt een deel van de verantwoordelijkheid bij het ambtenarenapparaat, dat Kamerbrieven en spreekteksten voorbereidt en binnen ministeries blijft zitten wanneer bewindslieden wisselen. Hij pleitte daarom voor onderzoek naar de ambtelijke cultuur en naar de manier waarop informatie over gevoelige dossiers wordt verstrekt.

Het artikel benadrukt vooral de positie van de slachtoffers: mensen die aangifte deden van ernstige misdrijven kregen volgens de Rekenkamer vaak geen vervolg. De auteur vindt dat excuses van de minister onvoldoende zijn en betoogt dat niet alleen Van Weels optreden, maar het functioneren van het ministerie en de politieke controle daarop moet worden onderzocht. Daarbij presenteert het artikel de veronderstelde bewuste misleiding en een structurele ambtelijke cultuur als conclusies, terwijl het debat zelf vooral vaststelde dat de minister onjuiste informatie gaf en die later gedeeltelijk corrigeerde.