Frans Haven (60) kijkt uit naar de excuses aan afstandskinderen: „Dan weet iedereen in Nederland van het onrecht dat ons is aangedaan"

In dit artikel:

Frans Haven, zelf een afstandskind, vertelt hoe hij direct na zijn geboorte in de jaren zestig van zijn moeder werd gescheiden en na enkele dagen in een kindertehuis in Hilversum terechtkwam. Na zeven maanden werd hij geadopteerd door een christelijk echtpaar in Staphorst, waar hij relatief veilig opgroeide, maar later steeds kritischer keek naar het systeem achter zijn adoptie.

Haven beschrijft hoe hij als kind pas later hoorde dat hij geadopteerd was, omdat daar thuis nauwelijks over werd gesproken. Dat gebrek aan openheid, gecombineerd met het besef dat zijn biologische moeder onder druk afstand moest doen, leidde tot veel vragen over zijn afkomst en identiteit. Toen hij volwassen was, zocht hij zijn moeder op en kreeg hij inzicht in de dwang en misleiding rond de adoptiepraktijk van toen.

Volgens Haven werd in Nederland te vaak gedaan alsof adoptie vanzelfsprekend goed was, terwijl veel kinderen en ouders juist zwaar werden beschadigd door de gedwongen scheiding. Daarom zet hij zich sinds 2019 in voor stichting Verleden in Zicht, die volledige inzage in adoptiedossiers eist en excuses van de overheid ondersteunt. De excuses van het kabinet op 2 juli ziet hij als een belangrijke erkenning van het leed, maar hij vindt ook dat de staat explicieter verantwoordelijkheid moet nemen voor het onrecht dat afstandskinderen is aangedaan.