Gemeenten worstelen met grote asielgezinnen: families van negen mensen zijn nauwelijks te huisvesten

In dit artikel:

Gemeenten kampen momenteel met een nijpend tekort aan passende woningen voor grote statushoudergezinnen: gezinnen met meerdere kinderen vinden vaak geen huis dat qua grootte en betaalbaarheid bij hen past. Door die mismatch tussen de woningvoorraad en de vraag experimenteren lokale overheden met noodoplossingen, zoals het laten samenwonen van twee gezinnen in één woning, het tijdelijk inrichten van leegstaande kerkgebouwen en het aanbieden van huurverlagingen om grotere particuliere woningen aantrekkelijker te maken.

Deze maatregelen zijn bedoeld om snel plekken te creëren, maar stuiten op praktische en juridische bezwaren: woningverdichting kan leiden tot overbevolking en woonveiligheidsproblemen, kerkconversies vragen om vergunningen en investeringen, en lagere huren drukken op gemeentelijke budgetten en kunnen spanningen veroorzaken met bestaande huurders. De druk ontstaat doordat het aantal grote gezinsaanvragen toeneemt terwijl de sociale huursector en het aanbod van ruime koopwoningen achterblijven.

Het probleem speelt nu in veel Nederlandse gemeenten en benadrukt de noodzaak van structurele oplossingen: meer grootschalige gezinswoningen, betere samenwerking met verhuurders, snellere inzet van tijdelijke locaties en aanvullende rijkssteun. Zonder gerichte investering en beleid blijft de huisvestingsdruk hoog, met risico’s voor integratie, leefbaarheid en de woningmarkt.