Geld verdienen, cadeaus uitdelen en wegkijken van misstanden. Onder Infantino werkt het Fifa-mechanisme op volle toeren
In dit artikel:
Gianni Infantino staat opnieuw in het middelpunt van kritiek: niet alleen als leider van de Fifa, maar als een publieke figuur die politiek theater prefereert boven consequente mensenrechtenbewaking. Eind mei 2026 bezocht hij Sharm-el-Sheikh en poseerde hij zichtbaar bij de ondertekening van de ‘Gaza-deal’, waar hij Trump prees en aankondigde dat Fifa zal meehelpen voetbalfaciliteiten in Gaza te herbouwen. Tegelijkertijd hebben Palestijnse bondsfunktionarissen herhaaldelijk officiële klachten ingediend over belemmeringen door Israël — van vernielde velden tot geweld tegen spelers — en een groep Palestijnse clubs en ngo’s dagvaardde Infantino bij het Internationaal Strafhof wegens medeplichtigheid aan ernstige strafbare feiten.
Die tegenstelling tussen hoogdravende praatjes en gebrek aan inhoudelijke betrokkenheid kwam scherp naar voren tijdens het Fifa-congres in Vancouver (april 2026). Infantino probeerde een symbolische handdruk tussen de Israëlische vicevoorzitter Basim Sheikh Suliman en de Palestijnse voorzitter Jibril Rajoub te regisseren, maar Rajoub weigerde mee te spelen: voor hem was het toneelstuk een poging om “fascisme en genocide” wit te wassen. De mislukte mediastunt ging viraal en veroorzaakte internationale ophef.
Onder journalisten en hervormers groeit de kritiek dat Infantino de bestuurshervormingen van zijn beginperiode grotendeels heeft teruggedraaid. Waar hij in 2016 aantrad met beloften om Fifa te zuiveren na de corruptieschandalen rond Sepp Blatter, heeft hij later veel macht gecentraliseerd: kritische ethische rechters zijn vervangen, de organisatie communiceert strak via Fifa Media en perscontacten zijn beperkt. Tegelijkertijd stegen de inkomsten van Fifa de afgelopen jaren sterk — wat door Fifa-medewerkers wordt aangevoerd als legitimatie voor zijn beleid — en gebruikte Infantino hogere uitkeringen aan nationale bonden om steun te kopen voor zijn herverkiezing in 2027.
Het WK 2022 in Qatar fungeert in de kritiek als pijnlijke casus: duizenden gastarbeiders overleden in de aanloop naar het toernooi, onafhankelijke rapporten en ex-medewerkers beschrijven censuur, manipulatie van journalisten en repressie van dissidente signalen. Een oud-Qatarees comitélid, Abdullah Ibhais, vertelt over het systematisch onderdrukken van nieuws over arbeidersprotesten en over de medewerking van lokale mediacampagnes — terwijl Fifa volgens hem nauwelijks ingreep. Fifa liet daarnaast toe dat regisseurstaten als Qatar en Saoedi-Arabië zich met groot ceremonieel en financiële prikkels profileren, wat critici “sportswashing” noemen. De beslissing om het WK uit te breiden naar 48 landen en 104 wedstrijden vergroot de inkomstenstroom, maar versterkt ook het mechanisme waarmee bonden financieel gebonden worden aan Infantino.
De uitreiking van een omstreden Fifa Peace Prize aan Donald Trump tijdens een lotingsavond zette veel collega-bestuurders in verlegenheid. Sommige nationale voorzitters, zoals Lise Klaveness (Noorwegen), noemden het een onverantwoorde politieke stap; anderen, zoals Gijs de Jong (KNVB), wezen op pragmatische diplomatie en de wens om goede relaties te onderhouden met gastlanden. Samindra Kunti en het onderzoeksblad Josimar beschouwen Infantino als iemand die niet terugschrikt voor geopolitieke positionering en zichzelf als wereldleider ziet, terwijl interne bronnen spreken over angst en stilte binnen het Fifa-personeel.
Vooruitkijkend naar het aanstaande WK in de Verenigde Staten rijzen nieuwe onduidelijkheden: deelname van Iran, risico’s rond Amerikaanse immigratiehandhaving, extreem hoge ticketprijzen en mogelijke protesten. Journalisten, voormalige coaches en mensenrechtenorganisaties roepen Fifa op om bindende veiligheidsgaranties te eisen voor spelers, supporters, journalisten en arbeidsmigranten — iets wat de organisatie tot dusver niet consequent doet. Critici vrezen dat Infantino hoopt dat het voetbalgroot evenement alle controverses zal overschaduwen, terwijl voor velen juist de noodzaak van onafhankelijke verslaggeving en transparant bestuur groter is dan ooit.
Kortom: onder Infantino is Fifa financieel sterker maar bestuurlijk verzwakt en politiek omstreden. Waar zijn voornaamste verdienmodel — het WK — meer macht en middelen brengt, blijkt dit voor sommigen gelijk te staan aan een prijs: verzwakte checks-and-balances, genegenheid voor autoritaire regimes en een institutioneel klimaat waarin kritische stemmen het moeilijk hebben.