Geen wraakgevoelens, wel blijdschap bij Iraanse Nadereh: „Nederlanders weten niet wat het is om onderdrukt te worden"
In dit artikel:
Safari, een Iraanse vrouw die sinds 2014 in Wezep woont, reageert emotioneel op het nieuws dat volgens haar vriendin in Duitsland de hoogste leider van Iran is omgekomen na aanvallen door de VS en Israël. Voor haar voelt het als het einde van een decennialang repressief regime: demonstreren of een verkeerd dragen van de hoofddoek kon in Iran zware straffen, zelfs de doodstraf, waardoor vrijheid van meningsuiting en religie sterk werden beknot.
Tegelijkertijd is haar vreugde getemperd door verdriet over burgerdoden bij de aanvallen. Ze benadrukt dat de acties gericht lijken op het regime, maar hoopt vooral dat de machtswisseling leidt tot vrije verkiezingen en het recht van Iraniërs zelf te beslissen over geloofskeuze en kledingvoorschriften. Ze sluit niet uit dat er overgangsfiguren beschikbaar zijn die stabiliteit kunnen bieden; ze noemt de rol die westerse politici en zelfs leden van de sjah-familie mogelijk zouden kunnen spelen.
Veel van Safaris familie woont nog in Iran. Sinds januari braken in hun stad protesten uit tegen politieke onderdrukking, economische malaise en religieuze dwang. Contact met hen is beperkt: het laatste videobelcontact was twee weken geleden en sindsdien is het internet vaak afgesloten door de autoriteiten om protesten te smoren. Daardoor gebruikt ze lokale apps als Eitaa om te controleren wanneer familieleden voor het laatst online waren; gesprekken zijn kort en onderwerpen worden bewust beperkt uit angst voor afluistering door de geheime dienst.
In Iran is bekering van de islam naar het christendom in de praktijk riskant, merkt Safari op: hoewel de grondwettelijke taal soms vrijheden claimt, kan bekeerling in werkelijkheid zwaar gestraft worden. Scholen zijn momenteel gesloten en mensen wordt gevraagd thuis te werken, maar zonder internet is dat nauwelijks haalbaar. Safari put hoop uit haar geloof — ze bezoekt gebedsbijeenkomsten waar zowel voor Iran als Israël wordt gebeden — en ziet religie als bron van geduld en optimisme in onzekere tijden.