Geen wonder dat D66-staatssecretaris Van Bruggen de D66-rechters permanent tot hun 73ste in de rechtszaal wil houden

In dit artikel:

Staatssecretaris Claudia van Bruggen (D66) heeft bij de Tweede Kamer een wetsvoorstel ingediend om rechters ook na hun wettelijke ontslagleeftijd van 70 jaar als plaatsvervanger te kunnen inzetten tot zij 73 zijn. De tijdelijke regeling die dit mogelijk maakt, werd tijdens de coronapandemie ingevoerd vanwege personeelstekorten bij de Rechtspraak en loopt op 16 november 2026 af. Van Bruggen wil de regeling permanent maken, omdat de inzet van ervaren rechters volgens haar positief bijdraagt aan de kwaliteit en capaciteit van de rechtspraak.

In 2025 waren al ongeveer 170 rechters ouder dan 70 jaar als plaatsvervanger actief. Ook wordt de opleidingscapaciteit voor nieuwe rechters uitgebreid naar 140 plaatsen. Volgens de tekst blijft de behoefte aan extra capaciteit echter groot, mede doordat het aantal vreemdelingenzaken bij rechtbanken in 2025 met 23 procent steeg. Daarnaast worden stikstof-, natuur- en klimaatprocedures genoemd als belangrijke belasting voor de bestuursrechtspraak.

Het artikel is sterk opiniërend en presenteert de rechtspraak als politiek-progressief en nauw verbonden met D66. De auteur stelt dat rechters in dossiers over stikstof, klimaat, migratie en internationale verdragen regelmatig beleid van gekozen politici beperken. Ook wordt beweerd dat D66 de regeling vooral wil behouden om oudere, ideologisch verwante rechters langer aan het werk te houden. Die politieke kwalificaties worden in de tekst niet met onafhankelijk onderzoek onderbouwd.

Verder bekritiseert de auteur de manier waarop een tijdelijke coronamaatregel volgens hem opnieuw permanent dreigt te worden. Het wetsvoorstel zou kort voor de wettelijke deadline zijn ingediend, zodat de inzet van rechters boven de 70 jaar zonder onderbreking kan doorgaan. De Rechtspraak zou bij de voorbereiding zijn betrokken. In plaats van de oorzaken van de werkdruk aan te pakken, zoals de grote instroom van asiel- en bestuursrechtelijke procedures, zou het kabinet volgens de auteur vooral kiezen voor deze tijdelijke capaciteitsoplossing.