Geen croissants, zeker geen snacks: waarom een lijst met 'verboden vruchten' zinloos is

In dit artikel:

Hanneke Mijnster — journaliste, schrijfster en sinds november auteur van het boek Lekker laten gaan — beschrijft hoe ze haar verhouding met eten opnieuw heeft uitgevonden. Ondanks een eerdere worsteling met obesitas, een periode in een eetkliniek en een diagnose diabetes type 2, schrikt ze niet terug voor brood of af en toe een bitterbal: voedingsgroepen verbieden werkte voor haar juist contra-productief. Strikte eetregels (zoals hoeveel boterhammen, waar groenten op het bord moeten liggen of dat snacks taboe zijn) leidden telkens tot faalmomenten en versterkten verlangen, waardoor eetbuien dreigden zodra discipline even wegviel.

Haar ervaringen worden gekleurd door ADHD: eten fungeerde vaak als copingmechanisme, een manier om onrust, faalangst of sensorische spanning te reguleren — vergelijkbaar met een fidget. In de eetkliniek leerde ze analyseren welk doel snackgedrag had; dat inzicht hielp veranderen hoe ze ermee omgaat. In plaats van verbieden ziet ze snacks nu als informatiebron: trek naar drop of chocolade vertelt haar iets over een behoefte aan energie, afleiding of rust. Ze zoekt vaker alternatieven (een wandeling, muziek op repeat) en creëert bewust ruimte voor ontspanning zodat dat verlangen minder sturend is.

Praktisch houdt ze van eenvoud: dagelijks een volkoren boterham met hagelslag werkt voor haar, een ingewikkeld ontbijt maakt alleen ruis. Voor gemak koopt ze soms voorgesneden groenten of verspakketten — geen verspilling als ze daardoor werkelijk gezonder eet. Belangrijkste conclusie: ze mag alles, maar hoeft niet alles, en die keuzeruimte geeft haar meer rust dan het verbieden van bepaalde producten ooit deed.

Mijnster verbindt persoonlijke eerlijkheid met de boodschap dat rigide regels vaak meer kwaad dan goed doen; zelfkennis, luisteren naar het lichaam en het afstemmen van eetpatronen op wie je werkelijk bent, blijken duurzamer dan verboden lijsten.