Geen bewijs voor 'klimaatkantelpunt': wetenschapper fileert alarmerende claims
In dit artikel:
De natuurkundige Ralph Alexander betoogt in een recent stuk op de blog Science Under Attack dat er geen waargenomen aanwijzingen zijn dat de aarde op een onomkeerbaar klimaatkantelpunt afstevent. Hij reageert op recente studies en rapporten — onder andere van de organisatie Global Tipping Points — die waarschuwen voor zelfversterkende terugkoppelingen die het klimaatsysteem voorbij een “point of no return” zouden duwen. Volgens Alexander ontbreekt concreet bewijs voor zo’n scenario en worden alarmerende conclusies volgens hem niet door metingen ondersteund.
Alexander bestrijdt meerdere vaak aangehaalde signalen van dreigende omslagpunten. Ten eerste zegt hij dat extreem weer niet algemeen vaker of intenser wordt wanneer je naar waarnemingen kijkt; de stijgende kosten van natuurrampen schrijft hij toe aan bevolkingsgroei en meer waardevolle bebouwing in risicogebieden, niet primair aan klimaatverandering. Ten tweede noemt hij het verdwijnen van koraalriffen een te voorbarige conclusie: hij haalt onderzoek van koraalonderzoeker Peter Ridd aan waaruit zou blijken dat veel verbleekte koralen herstellen binnen tien jaar en wijst op herstel en recordniveaus van koraalbedekking — onder meer op het Great Barrier Reef in 2024.
Over de ijskappen stelt Alexander dat satellietmetingen tussen 2002 en 2023 laten zien dat de totale ijsmassa (volgens hem) toeneemt, wat een “instorting” van de West-Antarctische ijskap niet ondersteunt; ook wijst hij op lokale processen zoals onderliggende vulkanische activiteit die smeltpatronen kunnen beïnvloeden. Ten slotte trekt hij voorspellingen over het stilvallen van de Atlantische oceaanstroming (AMOC) in twijfel en waarschuwt hij tegen selectief gebruik van klimaatmodellen: sommige modellen laten zelfs een versterking van de AMOC zien.
Alexander keert zich ook tegen het gebruik van extreem hoge emissiescenario’s (zoals SSP5-8.5) als realistische basis voor toekomstbeelden en pleit ervoor meer gewicht te geven aan gematigde scenario’s (SSP1-2.6, SSP2-4.5), die volgens hem geen kantelpunten verwachten. Zijn analyse staat haaks op alarmistische rapporten; het is belangrijk te vermelden dat veel klimaatwetenschappers de interpretatie van waarnemingen en de selectie van modellen door Alexander betwisten, zodat het debat over kwetsbaarheid, modellering en risico’s aanhoudt.