Gedwongen onteigening Lucaswolde: familie Van der Veen voelt zich misleid door overheid - 'Wij waren compleet verbijsterd'
In dit artikel:
De familie Van der Veen uit Lucaswolde, al zeven generaties op dezelfde plek, staat centraal in een conflict over gedwongen onteigening door de provincie Groningen. Hun bedrijf ligt sinds jaren in het vizier vanwege plannen voor het Natuurnetwerk Nederland en waterberging, en nu wordt het gezin van hun land verdreven om die doelen mogelijk te maken. Prolander, het uitvoeringsorgaan van de provincie voor gebiedsontwikkeling, kocht recent een nabijgelegen boerderij die door de familie als mogelijke oplossing was aangedragen — zonder de Van der Veens ooit de kans te geven het pand te bezichtigen.
Aanvankelijk kregen ze van een gebiedscoördinator te horen dat zij prioriteit hadden en als eersten konden komen kijken. Weken van radiostilte, onbeantwoorde telefoontjes en uiteindelijke tegenstrijdige informatie volgden: Prolander had het pand al aangekocht en zou andere gegadigden voorrang hebben gegeven. Toen de familie alsnog om een bezichtiging vroeg, werd dat volgens hen afgewezen met het argument dat er asbest aanwezig zou zijn — een motivering die zij als excuus ervaren om hen buiten spel te zetten.
De Van der Veens zeggen steeds mee te hebben gedacht over alternatieven en locaties te hebben aangedragen, maar voelen zich genegeerd en systematisch benadeeld. Documentatie en officiële verslagen leggen mondelinge toezeggingen zelden vast, waardoor de overheid makkelijk kan volhouden zorgvuldig te hebben gehandeld. Dit geval illustreert volgens betrokkenen het bredere patroon van spanningen tussen agrariërs en overheidsbeleid rond landverwerving onder de Wet inrichting landelijk gebied, die ruimhartige bevoegdheden geeft voor natuur- en gebiedsdoelen.
Het geschil roept vragen op over bestuurlijke handelwijze en vertrouwen: is hier sprake van zorgvuldigheidsfouten of van een structurele werkwijze die inwoners als ongelijke gesprekspartners behandelt? Voor de familie gaat het niet om grondoppervlak of subsidies, maar om hun woonplek, bedrijf en identiteit die generatieslang zijn opgebouwd. Zij eisen een eerlijk en transparant proces, zonder verdwenen beloften of uitsluiting door procedurele trucs.
Of provincie Groningen en Prolander bereid zijn om daadwerkelijk in goed vertrouwen het gesprek aan te gaan en oplossingen te zoeken die de familie recht doen, blijft vooralsnog onduidelijk. Het dossier past in een breder maatschappelijk debat over hoe landelijk gebied, natuurdoelen en bestaande bedrijven in balans moeten worden gebracht.