Gedicht van stadsdichter Ellen Deckwitz: I.M. Lieke Marsman, 1990-2026

In dit artikel:

Ellen Deckwitz, de Stadsdichter van Amsterdam, publiceerde in Het Parool een korte, beeldrijke reactie op recente gebeurtenissen waarin ze onderzoekt hoe mensen slecht nieuws verwerken. In haar tekst staat ontkenning centraal: sommige mensen blijven in beweging om niet stil te hoeven staan bij verlies, en maken van een uitslag iets dat hun leven scherpt. Ze werkt met sterke zintuiglijke vergelijkingen — van het geluid van een dorstige hond dat aan brekend ijs doet denken tot het ritme van een smash waarmee iemand de dood van het veld wil verdrijven — en met locaties in Amsterdam, zoals het bloeiende Oosterpark en de schaduw van het OLVG, als emotionele kaarten. De gedichtenreeks is bedoeld als direct commentaar op de actualiteit en illustreert hoe poëzie kan helpen bij het benoemen en dragen van pijn. De functie van Stadsdichter wordt mede gefinancierd door de gemeente Amsterdam en SLAA, met Het Parool als vaste mediapartner.