Gaat Vingegaard de Giro winnen? Of maakt deze 22-jarige Italiaan misschien een goede kans?
In dit artikel:
Op de Monte Pana tijdens de Giro d’Italia 2024 ontstond een klein maar veelbesproken tafereel: de 20‑jarige Italiaan Giulio Pellizzari, kort tevoren teruggegrepen door Tadej Pogacar nadat hij solo had gekoerst, kreeg van de Sloveense supervedette diens roze fietsbril en zelfs de roze leiderstrui in handen gedrukt. Het moment — Pellizzari die Pogacar omhelst en roept dat hij “geweldig” is — maakte de jonge klimmer vrijwel overnight bekend en droeg mee aan zijn doorbraak.
Pellizzari, opgegroeid in Camerino aan de voet van de Apennijnen, was geen vroege dominator. Als klein van stuk klimmer worstelde hij in jeugdwedstrijden, zeker wanneer courses vlak eindigden. Zijn prestaties verbeterden echter gestaag, waarna hij in 2022 werd opgepikt door het Italiaanse procontinentale team Bardiani CSF‑Faizanè. Daar ontwikkelde hij zich snel: agressief en aanvallend op de fiets, opgewekt en vriendelijk ernaast. Zijn tweede plaats in de Tour de l’Avenir (2023) en vooral zijn Giro‑optreden in 2024 – inclusief etappegevechten in de Dolomieten – leverden hem een transfer naar WorldTour‑ploeg Red Bull‑Bora‑Hansgrohe op.
Met die stap werkte Pellizzari bewust aan het verbreden van zijn capaciteiten: meer aandacht voor tijdritten, voeding en koersinzicht. De Duitse ploeg bereidde hem gericht voor op langere etappes en de 42 km tijdrit die in de tweede week van de Giro op het programma stond. Trainen doet hij vanuit San Marino, waar hij samenwoont met toptalent Isaac del Toro en op trainingskamp met ploeggenoten als Jai Hindley ook zijn sprint‑en winnaarsmentaliteit aanscherpt. In april won hij twee etappes en het eindklassement van de Ronde van de Alpen — zijn eerste eindzege in een meerdaagse koers — een duidelijke aanwijzing dat hij zich heeft ontwikkeld tot ronderenner in wording.
Deze editie van de Giro, die in het Bulgaarse Nessebar van start gaat, ziet Pellizzari nu als de belangrijkste Italiaanse hoop op glorie. Dat komt mede doordat enkele kopstukken ontbreken: Pogacar slaat de Giro over, João Almeida en Richard Carapaz hebben zich afgemeld. Daardoor wordt de Italiaan geschetst als voornaam uitdager van favoriet Jonas Vingegaard. De erkenning uit eigen land is al voelbaar: oud‑coureur Vincenzo Nibali noemde hem in de media zelfs “de blauwe hoop” van Italië — een erfenis die zware verwachtingen met zich meebrengt, maar Pellizzari houdt de voeten op de grond. Over zijn plotselinge bekendheid merkte hij eerder op dat het zonnebrillenmoment hem beroemder maakte dan een etappezege dat had gedaan; en hij zegt geen extra druk te voelen, alleen de plicht “de juiste dingen te blijven doen”.
Pellizzari’s opkomst valt samen met een bredere discussie over de staat van het Italiaanse wielrennen. Het land verlangt al jaren naar een nieuwe grote ronderenner in de traditie van namen als Bartali, Coppi en Nibali. Maar sinds de dopingcrisis rond Pantani en daaropvolgende affaires trokken veel sponsoren zich terug, wat leidde tot minder topploegen en een daling van het aantal Italiaanse WorldTour‑renners en overwinningen. Sinds 2016 is er zelfs geen Italiaanse ploeg meer op het hoogste niveau. Tegelijkertijd blijven Italiaanse specialisten wél internationaal presteren — denk aan tijdrijder Filippo Ganna en sprinter Jonathan Milan — maar klassementsrenners zijn zeldzamer geworden.
Pellizzari symboliseert een mogelijke ommekeer: een jonge, klimmende alleskunner die met moderne voorbereiding en ondersteuning vanuit een grote ploeg zowel klim- als tijdrijtaken ontwikkelt. Of hij daadwerkelijk een grote ronde kan winnen weet niemand zeker, zo erkent hij zelf, maar zijn recente resultaten, zijn professionalisering en het charisma dat het Pogacar‑moment opleverde maken hem nu al een van de belangrijkste namen in het Italiaanse project richting grote koersen. Voor Italië zou een eindzege in de Giro niet alleen sportieve triomf zijn, maar ook een signaal dat de nationale wielersport zich heeft herpakt na jaren van crisis en krimp.