FVD-leider De Vos verdedigt remigratie: 'Wij zijn niet meer bang voor etiketten'
In dit artikel:
FVD-leider Lidewij de Vos hield in Porto op een internationale remigratietop een felle toespraak tegen massa-immigratie, het asielsysteem en voor gedwongen of gestimuleerde terugkeer van migranten. Haar optreden kwam enkele dagen na een fel Kamerdebat over politiek geweld en termen als “omvolking” en “remigratie”, waarin zij door meerdere partijen werd aangesproken en gevraagd afstand te nemen van bepaalde begrippen en groeperingen — iets wat zij weigerde, al veroordeelde ze wel geweld bij demonstraties.
De Vos gebruikte de anti-azc-protesten in Loosdrecht als keerpunt: dat dorp zou volgens haar plots geconfronteerd zijn met een opvang voor alleenstaande mannen zonder serieuze inspraak van bewoners. Ze presenteerde Loosdrecht als voorbeeld van een bredere volksopstand tegen het huidige asiel- en immigratiebeleid. Volgens haar gingen van noord tot zuid vreedzame Nederlanders de straat op tegen wat zij noemt massa-immigratie, terwijl de overheid volgens haar niet het gesprek met bewoners zocht maar vooral sprak over “normalisering van geweld”. Ze erkende dat er relschoppers zijn geweest, maar benadrukte dat de meerderheid van demonstranten vreedzaam was.
De Vos bekritiseerde wat zij noemt het afleiden van het migratieprobleem: voorstanders van massa-immigratie zouden protesten en harde kritiek bewust koppelen aan geweld of extremisme om de meerderheid te criminaliseren en te delegitimeren. Ze haalde cijfers en concrete incidenten aan om haar punt te onderbouwen: volgens haar zijn asielzoekers en mannen uit asielherkomstlanden disproportioneel vaak verdacht van delicten (zij noemde meerdere malen hogere verdachtcijfers) en verwees ze naar een reeks zedenzaken en geweldsincidenten die in haar betoog werden geplaatst als voorbeelden van de menselijke prijs van het beleid. Ze stelde dat Nederlanders bang zijn voor de veiligheid van hun kinderen en dat dat onterecht zou worden weggewuifd.
Centraal in haar betoog stond remigratie: niet alleen het stoppen van immigratie, maar actieve terugkeer. De Vos noemde remigratie “het enige eerlijke en humane antwoord” op wat zij omschrijft als mislukt multiculturalisme. Haar praktische voorstellen omvatten: grenzen handhaven, illegale migranten uitzetten, denaturalisatie van criminelen met een dubbel paspoort en het stimuleren van vrijwillige terugkeer met financiële prikkels en begeleiding. Ze pleitte voor “remigratiecoaches” die terugkeerders helpen zich voor te bereiden op een nieuw leven in het land van herkomst. Als argument haalde ze een Nederlands rapport aan dat volgens haar hoge nettokosten per migrant laat zien, en dat betalingen voor terugkeer daarom een relatief goedkope optie zouden zijn.
Aan het einde richtte De Vos zich scherp tot politieke tegenstanders, de media en ngo’s: volgens haar hebben die lange tijd het debat begrensd en dissidenten in de beklaagdenbank geplaatst. Ze verklaarde dat die remming voorbij is en positioneerde zich persoonlijk: ze stelde dat zij niet bang is en bereid zal vechten voor de toekomst van haar ongeboren kind en van Europa.
Kort gezegd: De Vos gebruikte de conferentie in Porto om een hard en programmatisch pleidooi te houden voor remigratie en een rigoureuze aanpak van immigratie, met het doel de demografische en ideologische samenstelling van Nederland te herstellen. Haar retoriek en concrete beleidsvoorstellen liggen in het verlengde van rechtse, populistische politiek en blijven hoogst omstreden in het Nederlandse debat.