FVD-Kamerlid Russcher slaat keihard alarm: klimaatgekte sloopt onze volledige maakindustrie
In dit artikel:
FVD-Kamerlid Tom Russcher waarschuwt in de Tweede Kamer dat de Nederlandse maakindustrie in snel tempo wordt uitgehold en wijt dat aan het huidige klimaat- en energiebeleid. Volgens hem zit Nederland in een “perfecte storm”: sinds 2022 zou de productiecapaciteit van de Nederlandse chemiesector met ongeveer 20% zijn afgenomen, waardoor Nederland – na Duitsland – tot de zwaarst getroffen landen in Europa hoort. Russcher wees erop dat Nederland 20% van alle aangekondigde capaciteitssluitingen in Europa vertegenwoordigt, terwijl het slechts circa 9% van de Europese chemieomzet voor zijn rekening neemt.
Als concrete gevolgen noemt hij vertrek of sluiting van grote spelers: LyondellBasell naar Saudi-Arabië, Indorama naar Oman, en Westlake naar Texas. De oorzaak ziet hij in hoge energieprijzen die volgens hem voortkomen uit belastingen en regelgeving gericht op verduurzaming. Internationale voorbeelden gebruikt hij ter vergelijking: Duitsland sluit langetermijn gascontracten en houdt opties voor kolen open, Italië stelt sluitingen van kolencentrales uit en landen als China en India bouwen juist nieuwe kolencentrales. In die vergelijking betoogt Russcher dat Nederland zich onterecht sterk inzet op snelle energietransitie.
Russcher vraagt de minister dringend het verbod op kolenstroomproductie tegen 2030 (of eerder) te heroverwegen of uit te stellen, zodat kolencentrales als buffer beschikbaar blijven en bedrijven niet gedwongen worden te verhuizen. Hij pleit ook voor compensatie van zwaar getroffen ondernemingen en noemt het beleid schadelijk voor banen en concurrentiekracht. Over het kabinetsvoorstel om verder te versnellen in verduurzaming merkte hij cynisch op: “Dit is vuurbestrijden met benzine.”
De tekst waarin deze Kamerinterventie wordt weergegeven, is gepositioneerd als politiek-economische kritiek en bevat oproepen tot verzet en abonnementen op partijpublicaties. Feitelijk legt de bijdrage een spanningsveld bloot tussen ambitieus klimaatbeleid, energiekosten en de concurrentiepositie van energie-intensieve industrieën — en stelt de vraag hoe Nederland die belangen in balans moet brengen.