Frame first: zo bepaalt Trump wat normaal wordt
In dit artikel:
Elke keer dat Donald Trump het woord neemt lijkt zijn doel minder om te informeren en meer om een kader neer te zetten: eerst het frame, dan de feiten. In de tekst wordt betoogd dat Trump niet eerst met nuance of data komt, maar het debat vooraf regisseert door een eenvoudige, herkenbare invalshoek te presenteren. Dat bepaalt niet alleen het onderwerp, maar ook de manier waarop mensen het onderwerp begrijpen.
Hij selecteert frames op twee kenmerken: ze moeten passen in een wij-tegen-zij-narratief en ze moeten aansluiten bij beelden of angsten die zijn publiek al kent. Een voorbeeld is Venezuela: in plaats van het ingewikkelde samenspel van macht, olie en geopolitiek te belichten, reduceert Trump het tot een drugsprobleem — “narcoterroristen” die drugs naar Amerika sturen. Daardoor verschuift de publieke vraag van verstandige buitenlandse politiek naar eigen bescherming en daadkracht. Complexiteit verliest het automatisch van een eenvoudig, in één zin door te vertellen verhaal.
De effectiviteit van zijn methode berust op aandacht: wie iets als eerste en herhaald op het voorplan zet, duwt andere invalshoeken weg. De auteur gebruikt commerciële beelden — ooghoogte in de supermarkt, een Spotify-playlist — om te laten zien hoe hij continu de agenda manipuleert: snel overslaan of het vertrouwde refrein opvoeren wanneer het uitkomt.
De tekst doet geen ontspoorde aanklacht alleen tegen Trump, maar wijst op een bredere les voor communicatieprofessionals. Positioneren en herhaling zijn normale gereedschappen; framing bestaat ook in kleinere, alledaagse campagnes. Het gevaar dat Trump demonstreert is echter wanneer navertelbaarheid uitgroeit tot het enige criterium: eenvoud boven juistheid, effect boven verantwoordelijkheid. Dat maakt framing krachtig maar ook potentieel schadelijk, omdat het bepaalt wat we normaal vinden en wat buiten beeld blijft.
Praktische consequentie: wees je bewust van welk frame je zet en waarom. Vakmanschap vereist niet alleen weten hoe je een boodschap versimpelt, maar ook wanneer die versimpeling de werkelijkheid vertekent. De auteur sluit af met een oproep tot scherpte en verantwoordelijkheid bij het gebruik van framing.