Feynman en/of Feiten - Bruggen bouwen

In dit artikel:

De minister van Infrastructuur en Waterstaat kondigde aan dat 29 infrastructuurprojecten worden geschrapt. De auteur ziet daarin geen noodzakelijke bezuiniging, maar het gevolg van jarenlang uitgesteld onderhoud en politieke keuzes. Volgens hem bedreigt de verwaarlozing van wegen, bruggen, waterwegen en elektriciteitsnetten de economie, belastinginkomsten en defensie.

Als voorbeeld noemt hij de Merwedebrug: de transportsector zou daar dagelijks circa 1,5 miljoen euro schade lijden, terwijl de problemen nog jaren kunnen voortduren. Ook de vervanging van de Brienenoordbrug en het bredere onderhoud aan de infrastructuur zouden goedkoper zijn geweest als de overheid eerder had geïnvesteerd. Tot 2040 zou daarvoor ongeveer 80 miljard euro nodig zijn, ruim 6 miljard per jaar. Dat bedrag staat volgens de auteur in schril contrast met de meer dan 21 miljard euro die automobilisten jaarlijks aan belastingen, accijnzen, btw, tol en boetes betalen.

De auteur verwerpt het argument dat voor dergelijke projecten niet is gespaard. Hij stelt dat infrastructuur zichzelf economisch terugverdient en dat Nederland, met een relatief lage staatsschuld, ruimte heeft om te investeren. Ook verwijst hij naar de NAVO-afspraak om extra geld aan onder meer infrastructuur te besteden. Het probleem is volgens hem daarom niet een gebrek aan middelen, maar een overheid die de opbrengsten uit automobiliteit grotendeels afroomt en haar kerntaken onvoldoende uitvoert.

Daarnaast waarschuwt hij voor een tekort aan aannemers, ingenieurs, technici en zwaar materieel. Door jarenlange onderinvestering zijn kennis en uitvoeringscapaciteit bij onder meer Rijkswaterstaat afgenomen. Opleidingen leveren niet snel genoeg nieuwe vakmensen op, terwijl technische vakken volgens de auteur juist minder aandacht krijgen. De mislukte aanbesteding rond de Brienenoordbrug, die veel duurder uitviel en uiteindelijk aan een Spaans bedrijf werd gegund, wordt aangehaald als voorbeeld van politiek wensdenken en verlies aan expertise.

De minister zou gemeenten en provincies willen laten betalen voor zogenoemde luxere uitvoeringen van projecten. De auteur ziet dat als het afschuiven van rijkstaken, vergelijkbaar met eerdere decentralisaties in de zorg zonder voldoende budget. Ook de uitbreiding van de elektriciteitsinfrastructuur in Amsterdam en landelijk, met duizenden nieuwe elektriciteitshuisjes en een geraamd bedrag van 235 miljard euro, zou volgens hem vastlopen door trage besluitvorming en een tekort aan elektriciens.

Zijn conclusie is dat politici grote technische plannen aankondigen zonder te zorgen voor voldoende technisch geschoolde mensen. De kern van het probleem is volgens hem niet geld, maar gebrek aan langetermijnbeleid, vakkennis en uitvoeringskracht.