Fauci waarschuwde intern voor miskraamrisico coronaprik — waarom zei hij dat niet publiekelijk?

In dit artikel:

Uit een forensische kopie van Anthony Fauci’s telefoon zouden sms’jes blijken waarin hij in januari 2021 tegenover CDC-directeur Rochelle Walensky en Surgeon General Vivek Murthy zorgen uitte over een mogelijk verhoogd miskraamrisico na een COVID-vaccinatie in het eerste trimester. Hij wees daarbij op koorts en een sterke immuunreactie, vooral na de tweede dosis. Walensky erkende dat dit volgens haar een plausibel argument was.

Volgens het artikel sprak Fauci enkele dagen later, tijdens een openbare JAMA-sessie op 3 februari, veel stelliger. Hij zei dat er geen alarmsignalen waren voor zwangere vrouwen en adviseerde vaccinatie. Later verwees hij naar tienduizenden gevolgde zwangere vrouwen en stelde hij dat er geen aanwijzing was voor een verhoogd risico. Het artikel presenteert dit als een tegenstelling tussen zijn privé-overwegingen en publieke boodschap. Senatoren Rand Paul en Ron Johnson gebruiken de berichten om Fauci van misleiding te beschuldigen, al wordt in de tekst geen onafhankelijk onderzoek naar de interpretatie van de berichten aangehaald.

De Senaatscommissie voor Binnenlandse Veiligheid zou meer dan 34.000 sms’jes en ruim 500 voicemails van Fauci hebben verkregen. Volgens de senatoren is onduidelijk of gegevens zijn verwijderd. Het artikel legt daarnaast een verband met eerdere beschuldigingen over het wissen van informatie over vaccinbijwerkingen en noemt de Belgische arts Frank Peeters, die werd geschorst nadat hij op basis van VAERS een mogelijk verband tussen vaccinatie en miskramen had aangevoerd.

Ook wordt bericht dat Murthy bezorgd was over de gevolgen van een WHO-advies om Moderna niet aan zwangere vrouwen toe te dienen, vooral vanwege het mogelijke effect op het publieke vertrouwen in vaccins. De auteur gebruikt de kwestie, samen met eerdere discussies over de oorsprong van het virus en mondkapjes, als bewijs voor een breder patroon waarbij Amerikaanse gezondheidsautoriteiten intern anders zouden hebben gecommuniceerd dan publiekelijk. De aangehaalde conclusies over risico’s en vermeende misleiding worden in het artikel echter vooral door critici en opiniemakers getrokken; de medische betekenis van de berichten wordt niet zelfstandig onderbouwd.