Fans van Michael Jackson en André Hazes laten hun jeugdsentiment niet besmeuren

In dit artikel:

In zijn rubriek Sterrenstof bespreekt Roelf Jan Duin deze week de felle reacties op The Verdict, de driedelige Netflix‑documentaire over Michael Jackson en zijn beruchte rechtszaak uit 2005. Dj Fernando Halman (FunX) noemde de film ‘walgelijk’ en weigerde hem te kijken: voor hem valt een kritische reconstructie samen met het aantasten van persoonlijke, jeugdige herinneringen aan een idool. Duin gebruikt die reactie om te laten zien hoe emotionele betrokkenheid bij artiesten soms feiten en beschuldigingen buitenspel zet.

De documentaire belicht de mishandeling- en misbruikbeschuldigingen rond Jackson, waarvan hij in 2005 juridisch werd vrijgesproken; andere aantijgingen leidden soms tot schikkingen of bleven ongecorrigeerd. Duin wijst erop dat fans die de muziek en hun herinneringen verdedigen, ongemakkelijke waarheden gemakkelijk negeren omdat die ook hun eigen onschuld aantasten.

Als parallel noemt hij een artikel in Het Parool (20 juni) over André Hazes, bij wie eveneens ernstige zaken horen: alcoholisme, een veroordeling in 2003 voor mishandeling op een KLM‑vlucht en seks met de oppas van zijn kind toen zij 15 was. Toch blijven Hazes en Jackson cultureel geliefde iconen; zalen en cafés zingen hun nummers luidkeels mee.

Duin pleit niet voor censuur van de kunst, maar wel voor het durven benoemen van de schaduwzijden van muzikale helden: je kunt blijven genieten van de liedjes, maar je moet ook oog hebben voor de feiten achter de façades.